De Orpheus-machine

Mehr zum Buch

Hoe zou het zijn dat mensen die huiveren bij de verknoopte vertelstructuren, dat diezelfde mensen moeiteloos de snelle wisseling van gecompliceerde codes op het televisiescherm consumeren? In De Orpheus-machine doet Ron Kaal een poging de conventies, codes en mythen van de televisietaal bloot te leggen. Bestaat er zoiets als de visuele identiteit van een omroep? Is er sprake van een katholieke esthetiek, verschillend van een protestantse of een socialistische? En wat is het verband tussen Shakespeare lezen en televisie maken? In een reeks korte beschouwingen wordt het medium telkens vanuit een andere hoek benaderd. Het Journaal als strip, Dynasty als schaakspel, de Mini Playback Show als peepshow en Wedden dat...? als Hofcultuur. Het platte realisme van het televisiebeeld blijkt bij nadere beschouwing een façade waarachter niets is wat het lijkt. Je hoort niet wat je ziet, je ziet niet wat je hoort. De Orpheus-machine gaat niet over de poppen van televisieland, maar uitsluitend over de poppenspeler. Het inviteert de lezer voor een uitstapje naar de wereld achter glas die je wel kunt betreden, maar waaruit je niets kunt meenemen.