Raphaële Billetdoux Bücher

Ein Mann, eine Frau, ein Hotel, die Laken eines Bettes, die Wärme eines Julimonats, der Mond und das Meer: Mit diesen wenigen Elementen konstruiert Marie Billetdoux einen Roman, der die Strenge einer antiken Tragödie aufweist, in dem drei Nächte ein ganzes Leben darstellen. „Meine Nächte sind schöner als Deine Tage“ ist der Roman einer Begegnung. Jede Begegnung birgt ein Risiko; in der ersten Minute, bei den ersten ausgetauschten Worten, ist die Geschichte bereits in Bewegung. Bei Marie Billetdoux verschmelzen Gewalt und Sinnlichkeit in ihrem ganz eigenen, farbenfrohen und strahlenden Stil.

Célèbre et inconnu, riche et pauvre, le père de la romancière, François Billetdoux, est dépeint à travers des contrastes saisissants. À la maison, cet homme dévoué à son œuvre imposait le silence, écrivant la nuit et dormant le jour. Cependant, avec l'adolescence, sa fille Raphaële commença à poser des questions, suscitant une attention nouvelle de la part de son père. Entre 12 et 17 ans, elle découvrit six lettres qu'il avait laissées sous sa brosse à cheveux, des missives déterminantes pour sa vie. Après la mort de son père, devenue écrivain, elle se penche sur son héritage, révélant un homme complexe, dont elle n'avait pas saisi les luttes en grandissant. À travers des pages empreintes de gravité et de sourires, elle explore la vocation d'écrivain, cherchant à se dévoiler avec lucidité et sérénité. Dans une dernière lettre bouleversante, elle exprime sa sincérité, sa fragilité et sa fidélité, témoignant d'un lien indéfectible malgré la perte. Cette épître finale se révèle être un hommage poignant à un père dont l'absence laisse une empreinte indélébile.

«...Ζούσαν τις ώρες όπως οι σύζυγοι τα χρόνια. Εφθασε μεσημέρι χωρίς να 'χουν ακόμα βιώσει τα μεσάνυχτα. Απ' το παράθυρο τα ιστιοφόρα έπλεαν προς τον ορίζοντα του κρεβατιού. Οι πτυχές των σεντονιών τελείωναν στις λευκές γραμμές των κυμάτων. Με το στόμα ανοιχτό, τα μαλλιά τους απλωμένα, κοιμόνταν χωρισμένοι παρά τη θέλησή τους, όπως δυο τουφεκισμένοι πού έπεσαν όπως να 'ναι. Μακριά απ' τους γονείς που τους είχαν φέρει στον κόσμο, χρησιμοποιούσαν τα κορμιά τους ως την υπερβολή. Δεν είχαν περάσει ούτε δυο μέρες από τότε που μίλησαν για πρώτη φορά...» Πρόκειται για το μυθιστόρημα μιας συνάντησης. Κάθε συνάντηση είναι ένας κίνδυνος. Η συγγραφέας συνδυάζει τη βία και τον αισθησιασμό σ' ένα στυλ πολύ προσωπικό γεμάτο χρώματα κι εκλάμψεις.