Caroline de Gruyter Reihenfolge der Bücher (Chronologisch)

Das Habsburgerreich bestand rund 600 Jahre lang und vereinte unter seinem Dach viele Völker, Sprachen und Kulturen. Auch in der Europäischen Union sind verschiedenste Länder vereinigt, die, ähnlich wie in der Habsburgermonarchie, versuchen, Konflikte zu vermeiden, Kompromisse einzugehen und so gut es geht, gemeinsame Entscheidungen zu treffen. Wo sind die Ähnlichkeiten zwischen dem Habsburgerreich und der EU? Kann man diese beiden Konstrukte überhaupt vergleichen? Caroline de Gruyter, die ein paar Jahre in Wien gelebt hat, taucht in die habsburgische Vergangenheit ein und befördert vergessene Geschichten wieder ans Tageslicht. Eines ist sicher: die EU kann so manches vom Habsburgerreich lernen. Die niederländische Journalistin nimmt uns mit auf ihre Reise durch die Vergangenheit und lässt uns teilhaben an interessanten Gesprächen mit Diplomaten, Politikern, Beamten - oder einfach nur mit ihren eigenen Nachbarn in Wien.

In Brussel wonen zeker 150.000 professionals uit allerlei Europese landen. Velen van hen zijn er al heel lang. Sommigen hebben Belgische vrienden, maar de meesten zien vooral elkáár. Ze tennissen samen, richten boekenclubs op. Dat ze aan tafel van de ene taal naar de andere switchen, hebben ze vaak niet eens meer in de gaten. Er zijn er die zich sterk verbonden voelen met het land van herkomst, en er is een groeiende groep die niet precies meer weet wat dat is. En dit dilemma bindt hen. Want als je geen duidelijke nationale identiteit meer hebt, wie ben je dan?In De Europeanen gaat Caroline de Gruyter, die zelf vijf jaar lang in Brussel woonde, op zoek naar de wortels én de realiteit van het 'verenigd Europa'. De hoofdstukken in dit boek zijn steeds opgebouwd rondom één type van de vele die je in Brussel kunt tegenkomen. Samen vormen ze een persoonlijk, leesbaar en actueel verslag van de wereld die Brussel heet. Over 'eurokids' en lobbyisten over alleenstaande carrièrevrouwen, euronetwerken en Brusselaars. Over de politieke idealen van weleer, en hoe de professionals van nu daartegen aan kijken. En over de kernvraag: bestaat er zoiets als een Europese identiteit?

De piloot poetst laarzen op Palestine International Airport, omat hij nog niet mag vliegen. De ex-guerilla krijgt van Nederlandse agenten les in 'democratisch arresteren'.Arafats vriend uit Tunis drinkt bier uit een mok, zodat de Gazanen denken dat het koffie-verkeerd is. Wie telefoon wil, gaat elke ochtend koffiedrinken bij de directeur-generaal. De Europese Unie houdt Gaza schoon; de armen helpen mee, maar de rijke dame laat de vuilnisman stiekem de afwas doen. De Hamas-leider is minister van een leeg ministerie met een leuke secretaresse.Niemand had gedacht dat het makkelijk was om een Palestijnse staat te stichten. Zeker niet in Gaza - een miljoen mansen op veertig bij zeven kilometer, van de buitenwereld afgegrendeld door Israëlische soldaten. Arafata heeft hun toestemming nodig als hij eruit wil, westerse donoren niet. De Palestijnen hebben eindelijk postzegels, paspoorten en een vlag en bij de opening van een restaurant zingen ze plechtig het volkslied. Maar wat betekenen die symbolen in een 'staatje' dat volledig door derden wordt bevoogd?