Vedrana Rudan Reihenfolge der Bücher (Chronologisch)

Bebe rastu, postaju ljudi, ljudi s kojima možda nikad ne bi popila kavu da nisu meso tvoga mesa, ili ljudi koji nikad ne bi s tobom popili kavu da ih netko nije izvukao iz tebe. Nakon smrti muža, koga je beskrajno volela, Loli ponestaje volje. U životu je jedino drži nada da će na licu svoje prekrasne ćerke Tine konačno ugledati iskreni osmeh. Zbog tog osmeha spremna je sve da učini. U najnovijem romanu Doživotna robija Vedrana Rudan piše o svojim omiljenim temama, odnosu roditelja i dece, kao i o tome šta znači biti istinski slobodan. Da li je sloboda moguća bez materijalne sigurnosti, da li rad oplemenjuje ili porobljava čoveka i šta je neophodno da bi žena zaista bila nezavisna, samo su neka pitanja koja glavna junakinja Lola postavlja sebi, ali i svima nama. Vešto izbegavajući sve postojeće stereotipe, Vedrana Rudan ispisuje priču o nesvakidašnjoj ženi s kojom se možda nećete uvek složiti, ali ćete beskrajno uživati u svakom trenutku provedenom s njom.

Czym jest istina? Wszystko to tylko wrażenie. „Mam siedemdziesiąt lat. Na okładce wyglądam na siedemdziesiąt. Powieki mam opuchnięte, ponieważ męczy mnie alergia. Oczy są ciągle czerwone. Moja twarz jest śmiertelnie blada, gdy dotyka jej słońce, wita ją piegami. Nie mogę się często śmiać, głównie wpatruję się, opanowana strachem przed śmiercią. W książce rozebrałam się do końca. Czasami, uwolniona od wszelkiej próżności, czuję się doskonale w swojej starej, pomarszczonej, piegowatej skórze. Kobieta, która na was patrzy, to ja. Ja stara. Ja zmęczona. Ja syta życia i szczęśliwa, że żyję. Na mojej twarzy szczęście nie jest widoczne? Przeczytajcie książkę, szczęście w niej czai się. Nie słyszycie mnie? Szkoda. Śmieję się na cały głos.“ W autobiografii „Ples oko sunca” Vedrana Rudan pisze szczerze i bez upiększeń: o swoim wcale nie beztroskim dzieciństwie, o dzieciach i wnukach, o drodze, którą przeszła od sprzedawczyni lodów na nabrzeżu do najchętniej czytanej pisarki w regionie. O tym, dlaczego w socjalizmie niemożliwe było zwolnienie z pracy i jak stała się pierwszą dziennikarką, której to się udało w nowym chorwackim demokratycznym reżimie. Na koniec Vedrana Rudan pokazuje nam, dlaczego w życiu najważniejsze i najtrudniejsze jest spojrzenie sobie w oczy bez wstydu.

"Zašto psuje Vedrana Rudan?Zato što time upućuje posebnu poruku svetu koji „u kurac šalje“. Zato što tako odbija da pasivno sedi, čuva unučiće, smeši se urbi et orbi i „čeka smrt da joj se najzad klinci u pedesetoj usele u gajbu“. Zato što je „ljudsko biće koje... smije pisati što mu padne na pamet“ ma šta drugi o njoj mislili (a misle ti drugi o njoj ionako svašta). Zato što je „u sukobu sa svijetom i samom sobom“. Zato što sve oko nje i nas ponekad kao da jedino psovku i zaslužuje. I konačno: zato što time iritira i provocira one koji je nerviraju a tih i takvih ima bogami podosta....." - Vladimir Arsenijević

"Miłość od ostatniego wejrzenia" to ostra powieść o przemocy małżeńskiej, napisana dla żon, dziewczyn, matek i wszystkich kobiet, które doświadczyły traumy w swoich relacjach. Rudan pisze z przekonaniem i siłą, czerpiąc z własnych doświadczeń, aby stworzyć książkę z potężnym wglądem. Jak w poprzednich powieściach Rudan, "Miłość od ostatniego wejrzenia" porusza się z wyraźnym feministycznym głosem i niewątpliwie pozostawi ślad na każdym czytelniku, który jest wrażliwy na historię Rudan.