Thomas Verbogt schreibt mit einem melancholischen und zugleich leichten Ton, wobei er einen ausgesprochen filmischen Erzählstil verwendet. Seine humorvollen Kurzgeschichten haben eine breite Leserschaft gefesselt. Im Laufe der Zeit ist sein Publikum stetig gewachsen, was ihn zu einer anerkannten Größe in der niederländischen Literatur gemacht hat. Sein Werk wird für seine einzigartige Stimme und seinen fesselnden Erzähsansatz geschätzt.
Verweilen, nachdenken, festhalten und loslassen.Wie viel Einfluss haben wir auf unser Leben? Was machen Erinnerungen mit uns?Und – reichen Erinnerungen allein aus? Wenn der Winter vorbei ist erzählt eine Geschichte, die um die Frage kreist, worauf es im Leben letztendlich ankommt: Realität oder Wahrheit?
Herinneringen aan Frans Kusters en een keuze uit zijn verhalen
Het eerste licht boven de stad' is het verhaal van een innige vriendschap tussen twee jongens, Thomas Verbogt en Frans Kusters. Ze leefden bijna een halve eeuw samen in de literatuur. Ze wisselden vele brieven over de grote en minder grote vraagstukken van literatuur, leven, verbeelding, collega-schrijvers en allerhande dagelijkse onderwerpen die niet aan hun literaire blik konden ontsnappen. De vriendschap werd ruw onderbroken door de dood. Als altijd kwam deze te vroeg, al snel na moment dat ze besloten hun bijzondere levenslange gesprek vast te leggen in een literaire vorm. Het zou een boek moeten worden over schrijven, over jongens die ouder werden maar toch jongens bleven, een boek over de laatste gesprekken die ze hadden, over hun afscheid, over wat er werd af gerond en niet meer afgerond kon worden.
Thomas Verbogt schreef speciaal voor de serie Literaire Juweeltjes een gloednieuw verhaal, 'Zin om te zingen'. Het is een elegie voor een gestorven geliefde, van een weduwnaar die in verbijstering achterblijft en probeert sommige ongerijmdheden uit hun gezamenlijke leven alsnog te begrijpen. Na zijn moeder is zij de derde vrouw die uit zijn leven verdwijnt. ?Ik zie je,? zegt hij. ?Ik zie je, lieve lieverd, ik zie je. De dood is alleen maar een gebaar, een teer gebaar. Ik weet niet waarom ik dat zeg. Ik zie je. Dat weet je toch? Ik zie je, altijd.?
Verhalen
Op televisie legde kunsthistoricus Robert van Noorden eens fel en eigenzinnig uit wat mooi is, en waarom. Onmiddellijk werd hij overal gevraagd voor lezingen, presentaties en interviews. Razendsnel werd hij zo'n man die overal een mening over heeft, ongeacht het onderwerp. Als hij maar praat, met die eigenzinnigheid van hem. Zijn vak raakt op de achtergrond, Van Noorden is verslaafd aan zijn nieuwe status en het bestaan dat daarbij hoort. Maar er is iets aan de hand dat hem verontrust. Eerst is dat alleen maar voelbaar en dan ineens nadrukkelijk aanwezig. Er komt een vrouw in zijn leven die hem fascineert en die hij op afstand wil houden maar ook weer niet. Zij maakt iets in hem los waarmee hij geen raad weet, ontrafelt een geheim dat steeds dichterbij komt en gevaarlijk is. Het achtervolgt hem.
Het avontuur van het alledaagse kan veel teweegbrengen. Altijd zijn er grote en kleine verhalen die om onthulling popelen. Ze zeggen veel over ons, over onze vaak stamelende en licht ontregelende omgangsvormen. Schijnbaar onbeduidende momenten kunnen voor hilariteit zorgen. Soms begint het met een simpele vraag: 'Heeft u nog leuke dingen gedaan deze zomer?'Op de lichte toon die we van hem kennen, met een zachte glans van melancholie, belicht Thomas Verbogt het dagelijks leven, dat nooit gewoon is.
