Margot Engelen Bücher

Op een station in Zuid-Frankrijk nemen een man en een vrouw afscheid. Hij gaat voor een congres naar Antwerpen, zij keert terug naar hun vakantiehuis. Na vijf dagen is ze terug om hem op te halen. Ze wacht tevergeefs. Hij komt niet en is ook niet meer bereikbaar. Wanneer ze hem gaat zoeken, blijkt hij spoorloos verdwenen. Hij laat nog één keer van zich horen: via zijn notaris.

Drie verhalen: -Verhaal over een dorp in Turkije (1986) -Probleem van onsterfelijkheid en schoenen (1987) -De angstkunstenaar (1987)

In de zestien boeken die Marijke Höweler (1938-2006) heeft gepubliceerd komt geen vrolijk mens voor. Toch zijn ze erg vaak om te lachen. Höweler, de 'chroniqueur van het moderne leven' die vooral in de jaren '80 reusachtig populair was, wist als geen ander de kleine tekortkomingen van mensen op een licht-spottende toon aan de kaak te stellen. Als psychologe maar al te bekend met het leed dat wij mensen elkaar en onszelf aandoen - huwelijksproblemen, ouder-kindproblemen, eenzaamheid, onmacht - schreef Höweler in haar beste werk mini-tragedies die uitermate navoelbaar zijn.De titel van haar meest bekende boek, Van geluk gesproken, is juist zo ironisch als de rest van haar oeuvre.In Ik ben geen tegenspreker zijn twee van haar mooiste verhalen gebundeld. Het titelverhaal is een verrassend (zelf)portret van de schrijver als nietsontziende aasgier; het verhaal 'Al wil ik met de paus' gaat over een overspelige pastoor die vrouwenlevens verwoest en dan zelf keurig het klooster in trekt. Om Höweler kun je áltijd lachen, maar nooit zonder mededogen.

In oktober 2010 verscheen de bundel De pronkspiegel met drie eerder in Rusland geschreven reportages, over de wolfskinderen van Königsberg, de laatste sprekers van de Krimtsjakse taal, en 's werelds eerste ruimtebewoners. Het boekje maakt deel uit van de serie Literaire Juweeltjes en is alleen online verkrijgbaar bij Bruna."In Moskou, op de zevende verdieping van een imposante, door Duitse krijgsgevangenen gebouwde flat voor Rode-Legerofficieren, huurde ik na de val van de Sovjetunie een gemeubileerd appartement. Vanaf die plek, waar ik van 1998 tot 2002 als correspondent het nieuws volgde, drong het verleden zich dagelijks aan mij op. In de woonkamer stond een antieke pronkspiegel, die uit een adellijke inboedel leek te komen. Ik vroeg me af welke geschiedenis er achter die spiegel schuilging. Steeds voelde ik me een verzamelaar van verborgen verhalen, die door de nieuwe wind die er in Rusland waaide, stukje bij beetje bloot kwamen te liggen. In deze uitgave zijn drie van die verhalen bijeengebracht. Ze gaan over individuen die verstrikt zijn geraakt in de grote gebeurtenissen van de twintigste eeuw. Toen de machtsblokken Oost en West zich vormden, en koste wat kost in stand gehouden moesten worden, waren ze als eenlingen geofferd voor wat werd gezien als het belang van het naamloze collectief. Om daarna, en dat fascineerde mij het meest, met een onwaarschijnlijke veerkracht alsnog hun ruimte in de geschiedenis op te eisen."