Mieke Lindenburg Reihenfolge der Bücher (Chronologisch)

Irina McGovern kann sich ein Leben ohne den klugen, geistreichen und verlässlichen Lawrence nicht vorstellen – auch wenn die Leidenschaft ihrer Liebe mit den Jahren abgeflaut ist. Doch als Irina sich der überwältigenden Anziehungskraft von Ramsey hingibt, verändert ein Kuss ihr Leben, und ein Spiel mit zwei Wirklichkeiten beginnt …

Spannender Psychothriller, der die menschliche Schwäche und Boshaftigkeit auf dem Campus einer amerikanischen Highschool mit psychologisch geschärftem Blick durchleuchtet.

Im Vorstadthaus der Familie Lisbon leben fünf schöne Töchter: die gescheite Therese, die pingelige Mary, die asketische Bonnie, die scharfe Lux und die blasse, lammfromme Cecilia. Als sich die jüngste von ihnen aus dem Fenster stürzt, beginnt das „Jahr der Selbstmorde“, das alle Beteiligten und Beobachter für immer verändern wird. Schaurig-ironisch und zärtlich zugleich zeichnet der Pulitzer-Preisträger das Porträt einer Jugend, die ihre Unschuld verloren hat. „Sein bestes Buch“ (Stern)

Konstantin Irgoenov is een acteur die liever een rol op het toneel speelt dan in het leven. Hij is bereid zich bepaalde offers te getroosten als hij daardoor de rol kan krijgen waarvan hij al zo lang droomt: die van de valsspeler Satin in Maksim Gorki's 'Aan de grond'. Na talloze vernederingen en pesterijen lukt het Irgoenov de rol te krijgen en hij speelt de Satin-figuur schitterend. Maar toch helpen het daverende succes en een enthousiast artikel in de Moskouse Pravda hem geen milimeter verder op weg naar persoonlijke satisfactie. Integendeel, het succes dwingt hem tot nieuwe compromissen. De auteur trekt een parallel tussen het Rusland van de tsaren zoals dat in het begin van de twintigste eeuw beschreven is door Gorki, en de hedendaagse Sovjetunie. Talrijke problemen die actueel waren in het tsaristische Rusland dienen zich nu weer met hernieuwde kracht bij de homo sovieticus aan. In de eerste plaats het probleem van de menselijke vrijheid en het behouden van de eigen individualiteit. Zonder dit laatste is het zelfs in de kunstmatige, zo sterk op een theater lijkende wereld van een districtshoofdplaats in de Sovjetunie niet mogelijk een goed acteur te zijn.