Vic De Donder Bücher

Waar je ook bent ter wereld, een glimlach heeft overal dezelfde betekenis. Het is een signaal van blijheid, één van de zes basis-emoties die universeel en aangeboren zijn. Geen wonder dat de glimlach in al zijn varianten opduikt in de wereldkunst. In alle beschavingen, van de prehistorie tot vandaag tref je lachende gezichten aan op talloze kunstwerken.Die glimlach in de kunst is de aanleiding voor een uniek boek dat kunst, geschiedenis en filosofie met elkaar verbindt. Centraal staan twaalf kunstwerken waarop telkens iemand glimlacht. De auteur selecteerde zorgvuldig: hij bespreekt werken uit alle continenten, van verschillende matière, uit alle tijden en uit verschillende culturen.Rond elk werk wordt een web van intrigerende verbanden en verrassende links gesponnen. Grasduinend in de wereldkunst neemt dit boek je zo mee op een boeiend avontuur. Onderweg spring je van het surrealisme naar het hellenisme, van getatoeëerde Polynesiërs naar bloemenjonkers in Korea, van het zestiende-eeuwse rijke Antwerpen naar het achttiende-eeuwse mondaine Parijs.De glimlach van de kunst is een huzarenstuk. Een prachtig kijk- en leesboek, boordevol illustraties, om uren in te bladeren en te verdwalen.

Het college! Waar is de tijd? Voor sommigen was het niet de prettigste periode uit hun leven. Bij het horen van het woord college spuwen ze prompt liters gal. Schone tijd? Gevangenis, ja. Afschuwelijke sfeer, ellendige jaren! De meesten echter reageren enthousiast, graaien terstond uit hun voorraad luimige anekdotes. En in hun hart drijven ze met heimwee, met een tikkeltje weemoed zelfs, terug naar die schone jaren. Goed, er zijn mooier gebouwen opgetrokken dan de bakstenen forten met hun brede ingangspoort en hun immense speelplaats. De klassen waren te klein, de banken versleten, het bleekgroene bord krijtbestoven. Voor de venster hingen tralies en in de studie stonk het naar zweet en appelsienen. Veel schiet er van die college-tijd niet meer over. De oudste gebouwen zijn gesloopt, de priester-leraars zijn vervangen door een leger leken, de tuchtprefect is een dame, de Zesde is de Eerste en de Retorica is de Zesde, wie naar een meisje kijkt, wordt niet meer weggestuurd maar doet heel gewoon, wand speelplaats loopt er vol van. Vele leraars hebben op ons een onuitwisbare stempel gedrukt, hebben hun enthousiasme in hun onvergetelijke lessen op ons overgedragen. En al was de tucht keihard, al was de mentaliteit dikwijls erg bekrompen, velen bewaren aan die tijd heerlijke herinneringen. En als ze er met hun kinderen over praten, zeggen ze: "In onze tijd, toen was het anders!". Vic De Donder (Dendermonde 14.10.1939) is journalist bij de krant De Standaard. Na zijn Grieks-Latijnse humaniora, eerst in het bisschoppelijke Sint-Lievenscollege van Gent, later in de school van de benedictijnerabdij Sint Pieter en Paulus in Dendermonde, studeerde hij filosofie aan de Gentse Rijksuniversiteit. In 1984 debuteerde Vic De Donder met de roman Carolus.