Kate Hamer Bücher

Im englischen Norfolk verschwindet ein Mädchen. Bei dichtem Nebel scheint die achtjährige Carmel wie vom Erdboden verschluckt. Es gibt keine Hinweise, niemand hat sie gesehen, die Polizei tappt im Dunkeln. Carmels Mutter Beth, seit kurzem wieder Single, gibt sich voller Verzweiflung selbst die Schuld: Hat sie Signale übersehen, nicht genug achtgegeben auf ihr einziges Kind? Carmel ist ein besonderes Mädchen: Sensibel und reifer als andere in ihrem Alter, verhält sie sich oft rätselhaft, wirkt abwesend, verträumt. Zwischen Hoffnung und Ohnmacht sucht Carmels Mutter schließlich selbst nach ihr. Schritt für Schritt geht sie zurück in der gemeinsamen Zeit, denn jede Kleinigkeit zählt. Für Carmel beginnt währenddessen eine lange und ungewöhnliche Reise. Spannend bis zur letzten Zeile erzählen Beth und Carmel im Wechsel diese zutiefst bewegende Geschichte über eine Mutter und ihr verloren gegangenes Kind.

"On Ruby's thirteenth birthday, a wish she didn't even know she had suddenly comes true: the couple who raised her aren't her parents at all. Her real mother and father are out there somewhere, and Ruby becomes determined to find them. Venturing into the forest with nothing but a suitcase and the company of her only true friend-- the imaginary Shadow Boy-- Ruby discovers a group of siblings who live alone in the woods. The children take her in, and while they offer the closest Ruby's ever had to a family, Ruby begins to suspect that they might need her even more than she needs them. And it's not always clear what's real and what's not-- or who's trying to help her and who might be a threat. Told from shifting timelines, and the alternating perspectives of teenage Ruby; her mother, Anna; and even the Shadow Boy ..."--

Με λένε Ρούμπι. Ζω με την Μπάρμπαρα και τον Μικ. Δεν είναι οι πραγματικοί μου γονείς, αλλά μου λένε τι να κάνω και τι να πω. Πρέπει να πω ότι οι μελανιές στα χέρια μου και το μαύρο μάτι προήλθαν από μια πτώση στις σκάλες. Αλλά υπάρχουν πράγματα που δεν θα πω. Δεν θα τους πω ότι σκοπεύω να αναζητήσω τους πραγματικούς μου γονείς. Δεν λέω λέξη για τον Σκιά, που κάθεται στις σκάλες, ή για την Κυρία Σφήκα που είδα στο δρόμο για το κρεβάτι. Είπα στον Μικ ότι είδα τη γυναίκα με το φόρεμα από βούτυρο, κρεμασμένη ανάποδα από τη ζώνη ασφαλείας βαθιά στο δάσος πίσω από το σπίτι μας. Του είπα ότι είδα τον θάνατο να βγαίνει από αυτήν. Είπε ότι θα μου έδινε μετάλλιο για το ψέμα. Δεν έλεγα ψέματα. Είμαι κυνηγός χαμένων ψυχών και θα είμαι με την πραγματική μου οικογένεια. Και δεν θα αφήσω τον Μικ να με σταματήσει.