Jan Wolkers Reihenfolge der Bücher (Chronologisch)

Nederland Leest zet stappen in de groene richting. En een van Nederlands meest geliefde schrijvers is onze gids: natuurmens Jan Wolkers. Zijn mooiste natuurverhalen zijn speciaal voor Nederland Leest gebundeld in het geschenk Winterbloei. De natuur is voor Wolkers altijd de belangrijkste inspiratiebron geweest. In de natuur kon hij zijn angsten bezweren en scheppen door die te tekenen, schilderen en vast te leggen in wat hij schreef. De verhalen in Winterbloei worden vergezeld door actuele columns van Aaf Brandt Corstius. Zij geeft in deze bundel luchtig stof tot nadenken bij haar eigen dagelijkse, duurzame dilemma’s. Dit jaar zal Ronald Giphart het voorwoord schrijven in het geschenkboek van Jan Wolkers.

Dagboek van de Nederlandse schrijver (1925- ) over het jaar 1972.

Dagboek van de Nederlandse schrijver (1925-2007) over het jaar 1976.

Naast het succesvolle Boekenweekgeschenk Zomerhitte , waarmee Jan Wolkers opnieuw de harten van alle lezers veroverde, verscheen tegelijkertijd Dagboek 1974 , de eerste uitgave van de dagboeken die Wolkers schreef. Ter gelegenheid van de 80ste verjaardag van deze grote meester van de Nederlandse letteren verschijnt nu een tweede deel, dat zich afspeelt in de jaren 1969 tot en met 1971 en waarin we onder meer lezen over de voorbereidingen voor Turks fruit .Het eerste deel van Wolkers dagboeken vond onmiddellijk weerklank bij pers en lezers door de typisch Wolkeriaanse toon en stijl, maar ook door zijn oog voor detail en de directe, geestige observaties. In Dagboek 1969-1971 herkennen we dezelfde trefzekere pen. Het gaat over roodborsten in het Amsterdamse bos, maar ook over het schrijven van Turks fruit en de eerste vakantie op Texel. Levendig beschrijft Wolkers de bezoeken aan films en tentoonstellingen en de vele contacten met vrienden. Een fraai tweede deel van een bijzondere en openhartige reeks, van de lieveling van heel lezend Nederland.

Brieven van de Nederlandse schrijver (1925- ) uit de periode 1946-1949.

Ineens stond er niet ver van mij af een jonge vrouw op die ik nog niet had waargenomen. Ik drukte me zo plat mogelijk in de helm en keek door mijn telelens naar haar. Ik zag de korrels zand op haar billen en rug zitten alsof ze van wellustig schuurpapier gevouwen was. Toen draaide ze zich om en haalde haarvingers dor haar blonde haren omhoog en keek mijn kant op.

Verhalen van binnenlandse schrijvers over Zuid-Holland.

Wie een roman van Jan Wolkers heeft gelezen, weet dat zijn robuuste manier van schrijven prachtig aansluit bij de schilderstijl van Rembrandt van Rijn, de beroemdste schilder van de Gouden Eeuw. De lezer zal ook onderkennen dat Wolkers' stijl kinderen tot de verbeelding spreekt. Pas nu neemt de schrijver de handschoen op door zich direct tot een jong publiek te richten. Daarbij zit hij zijn onderwerp, dat hem na aan het hart ligt, dicht op de huid. Rembrandts zelfportretten vormen de kapstok voor een fascinerend verhaal over het kijken naar jezelf en naar anderen: 'Ze zeggen wel dat de ogen de spiegel van je ziel zijn, maar dat is beslist niet waar. Die vochtige bolletjes kunnen liegen dat het gedrukt staat. Nee, de enige spiegel van de ziel is het spiegelglas zelf. Als je erin naar jezelf kijkt weet je precies hoe je ervoor staat, hoe je over jezelf denkt en hoe je je voelt.'

Tarzan in arles rembrandt in rommeldam mondriaan op mauritius wolkers in wolkersdorf

Interviews met hedendaagse Nederlandse schrijvers, dichters en essayisten.

Deze tweede Wolkers-'Literaire Reus' bevat drie werken. 'De junival' is een dubbelmonument voor twee overleden zijn moeder en de poes Voske. Vooral de laatste werd in deze gave novelle een wezen van mythologische proporties. In 'Gifsla' volgen we de laatste drie dagen van de softe macho Rob Dillinger, een schrijver van misdaadromans. Voor het derde hier opgenomen werk koos Wolkers de allerminst gemakkelijke briefvorm. 'De onverbiddelijke tijd' bevat de brieven van Marcel aan Sjoerd. Geleidelijk aan wordt duidelijk dat de laatste ongeneeslijk ziek is. Hoe onverbiddelijk de tijd ook mag zijn, op de leesbaarheid van deze drie werken heeft de verstreken tijd gelukkig geen vat gehad. De omnibus herbergt de tweede druk van 'De onverbiddelijke tijd': voorin de eerste (1984) kondigde de schrijver maar liefst vijf werken 'in voorbereiding' aan, die nog altijd niet verschenen zijn. In plaats daarvan ontpopte Wolkers zich als schrijver van sprookjes en essaysd

Verzamelbundel: de favoriete gedichten van Nederland en Vlaanderen ub de serie 'Rainbow Essentials'.

Bundeling van drie romans van de Nederlandse schrijver (1925- ) uit de jaren 1979-1981.

Herinneringen van de Nederlandse schrijver aan een verblijf op Texel in 1970.

Výbor z povídkové tvorby nizozemského spisovatele a sochaře přibližující Nizozemsko v době druhé světové války vyniká barvitými obrazy a nekomplikovaným jazykem. Mezi opakující se motivy patří despotický otec, protestantská výchova v dětství, sexualita a společenská tabu. Autor je vnímán jako buřič a zarputilý ateista. Sbírka povídek obsahuje povídky Pastor ve slamáku (1962, Dominee met een strooien hoed), Sfinga (1959, Het tillenbeest), Rodinná péče (1960, Gezinsverpleging), Vivisekce (Vivisectie), Příšerný sněhulák (1961, De verschrikkelijke sneeuwman), Atrapa (1963, Kunstfruit) a Model (1964, De wet op het kleinbedrijf).

Essay naar aanleiding van de dodenherdenking op 5 mei.

Dutch

Dutch

Teksten van essays en lezingen verschenen in verschillende kranten en tijdschriften tussen 1984 en 1990

Dagboekfragmenten

"De mooiste van de klas" bevat schoolverhalen uit verschillende Landen. Geknerp van krijtjes op een schoolbord. Angst voor proefwerken en voor de hogereklassers die samenscholen in het fietsenhok. Het bamboerietje en de harde knokkels van de juffrouw, maar ook geroesemoes en onderdrukt gegiechel - het verbond tegen een leraar die geen orde kan houden.

Dutch

'Elke gelijkenis van figuren in dit boek met bestaande personen berust op toeval, behalve in het geval van de ijscoman aan het begin van de Leidse Hout.' De disclaimer aan het begin van Terug naar Oegstgeest geeft met een knipoog aan dat het hier om een roman gaat, ook al heet de ikfiguur Jan Wolkers en deelt hij een groot aantal autobiografische ervaringen met zijn schepper: de steil-christelijke vader met een verpieterende kruidenierszaak; de bewonderde oudere broer die in het laatste oorlogsjaar overlijdt; de inwisseling van het geloof der vaderen voor het communisme; de wording tot kunstenaar. Terug naar Oegstgeest is de elegantste sleutel tot Wolkers' vroege werk. Verval en dood, seks en wreedheid, Onze Vader en des schrijvers vader, broederliefde en eenzaamheid - het zit er allemaal in; verpakt in hoofdstukken die afwisselend in het verleden en in het heden spelen, en geschreven in een plastische taal die de hand van de beeldhouwer (die Wolkers óók is) verraadt. Tegelijkertijd is het door de aandacht voor de Tweede Wereldoorlog en het in de huiskamer uitgevochten (religieuze) generatieconflict een klein compendium van de naoorlogse Nederlandse literatuur. Zelfs het hedendaagse 'autobiografisme', waarom schrijvers als Palmen en Van Dis verketterd zijn, wordt in Terug naar Oegstgeest al aangekondigd.

Rob Dilling is een wat oudere man met een dochter waar hij zeer veel van houdt, Ellen. Hij heeft al meerdere relaties achter de rug en nu heeft hij een verhouding met een jonge supermarktmedewerkster, Jeanne. Tijdens de laatste vier dagen van het jaar is Rob bezig met het schrijven van een boek, een thriller. Een ornitholoog die niet erg veel meemaakt in zijn leven, ziet op een dag, wanneer hij met zijn verrekijker het gedrag van vogels bestudeert, een meisje in het gras plassen.

Rein Blijstra (1901) - Goden vallen uit de hemel; Belcampo (1902) - Het plan Kruutntoone; Louis Paul Boon (1912) - De triestige merel; Adriaan Morriën (19012) - De engel; Simon Carmiggelt (1913) - Glaasje draaien; Car Lans (1913) - De Egeïsche Zee; Manuel van Loggem (1916) - Een geur van hoger honing; Marty Olthuis (1918) - Mou m'n hand vast, zei de poes; Hubert Lampo (1920) - De zoon van meneer Davidson; Willem Frederik Hermans (1921) - Ezelsoren; Olga Rodenko (1924) - Vijftigjarig jubileum; Ef Leonard (1924) - Landing; Jan Wolkers (1925) - Gevederde vrienden; Wim Burkunk (1925) - Nieuwe haring; Harry Mulisch (1927) - Kroonprins; Hugo Claus (1929) - Een idylle verbroken door een conciëge; Hugo Raes (1929) - De desintegratie; Ward Ruyslinck (1929) - De sneeuwbui; Remco Campert (1929) - Het meisje met de baard; Bob den Uyl (1930) - De grote klap; Frank Herzen (1933) - En zondags een stukje vlees; Kees Simhoffer (1934) - De heod van de dood; Piet Grijs (1936) - De douche; Raoul Chapkis (1936) - Sleuteltje; Anton Quintana (1937) - Spiegelbeeld; Gerben Hellinga (1937) - Koning; Paul van Herck (1938) - Regen; Jacques Hamelink (1939) - Visioenen van de stad Glamorrhee; Bob van der Goen (1940) - Het geluid; Peter Andriesse (1941) - De verzameling; Ton van Reen (1941) - Stars and stripes; Harry Commijs (1944) - Uit het tijdschrift voor Wetenschappen; Peter Cuijpers (1944) - De handen gewassen in onschuld; Julien C. Raasveld (1944) - B

Dutch

Serpentina's petticoat Gesponnen suiker De hond met de blauwe tong.

In De perzik van onsterfelijkheid staat oud-verzetsstrijder Ben Ruwiel centraal, die op bevrijdingsdag 1980 een barre tocht door Amsterdam maakt.

Dutch

De vroege romans van Jan Wolkers worden door Meulenhoff uitgegeven in fraaie gebonden edities in de originele vormgeving van Jan Vermeulen. De kus gaat over twee goede vrienden die op reis gaan naar Indonesië en over de verwarring die een kus kan veroorzaken.

Een zoon van calvinistische ouders revolteert tegen zijn milieu van herkomst.

Acht verhalen die op bizarre manier confronteren met de meest gruwelijke sterfscènes van een familielid of van een dier. Uitweidingen over hoe meestal jonge hoofdpersonen, in navolging van de dierenoffers in de bijbel, het 'kruipend gedierte dat een verfoeisel is' ritueel martelen en doden, vormen het overeenkomstige thema.

„Kort amerikaans“ erschien 1962 in den Niederlanden und machte aus dem talentierten Bildhauer Wolkers auf einen Schlag einen erfolgreichen Schriftsteller. Der Roman rief Entsetzen und Bewunderung hervor. Viele waren von der unverblümten Sprache und der düsteren Thematik schockiert. Niemandem konnte jedoch entgehen, dass mit Wolkers eine neue, authentische Stimme in der Literatur erklungen war. Der Roman avancierte schnell zu einem Klassiker der niederländischen Literatur. Leiden in Südholland, 1944: Die Besatzungsherrschaft der Deutschen ist unerbittlich. Die Einberufungen zum Arbeitseinsatz, die willkürlichen Verhaftungen und die schlechte Versorgungslage prägen den Alltag und schüren die Angst. Eric ist ein achtzehnjähriger Kunststudent und vor dem Arbeitseinsatz untergetaucht, sein Bruder ist im Widerstand. In einer Werkstatt bemalt Eric Lampenschirme zusammen mit dem jüdischen Mädchen Elly. Anders als seine katholische Freundin, die sich nur mit Widerwillen seiner ungestümen Sexualität hingibt, provoziert Elly die Avancen des jungen Studenten. Mit der Bedrohung des Krieges im Nacken kämpft er gegen seine Ängste und erotischen Obsessionen. Kurz vor der Befreiung durch die Allierten steuert die Geschichte auf ein dramatisches Finale zu.

Autobiografie tot 1971 in woord en vooral beeld van de Nederlandse schrijver en beeldend kunstenaar.

Der namenlose Ich-Erzähler, ein Bildhauer, liebt leidenschaftlich die junge Olga. In seinem Atelier in Amsterdam leben sie in einem Rausch der Liebe, sehr zum Entsetzen von Olgas kleinbürgerlicher Familie. Unerwartet verlässt Olga den Erzähler, der verzweifelt und ratlos zurückbleibt. Jahre später kommt es zu einem Wiedersehen, doch als er glaubt, sie zurückgewonnen zu haben, verliert er sie endgültig. Jan Wolkers feierte 1969 mit diesem autobiografisch geprägten Roman seinen internationalen Durchbruch. Bis heute wurde das Werk in vierzehn Sprachen übersetzt und 1973 von Paul Verhoeven verfilmt. Es gilt in den Niederlanden als prägendes Leseerlebnis für neue Generationen von Lesern und Schriftstellern, ähnlich wie Fausers 'Rohstoff' im deutschsprachigen Raum. Die Kritik hebt die stilistische Nähe zur amerikanischen Beat-Literatur hervor: Wolkers behandelt offen Themen wie Einsamkeit, Leidenschaft, Hass, Verfall, Tod und Sexualität in einer klaren, bildhaften Sprache, oft aus seinem eigenen Leben schöpfend. Das Werk zählt zu den bedeutendsten Romanen der niederländischen Literatur des 20. Jahrhunderts und gilt als Ikone einer Generation. Mit seinem Werk entfachte Wolkers eine Welle von Emotionen, die sowohl Bewunderung als auch Wut hervorrief, und setzte sich für sexuelle, religiöse und künstlerische Freiheit ein.

'Elke gelijkenis van figuren in dit boek met bestaande personen berust op toeval, behalve in het geval van de ijscoman aan het begin van de Leidse Hout.' De disclaimer aan het begin van Terug naar Oegstgeest geeft met een knipoog aan dat het hier om een roman gaat, ook al heet de ikfiguur Jan Wolkers en deelt hij een groot aantal autobiografische ervaringen met zijn schepper: de steil-christelijke vader met een verpieterende kruidenierszaak; de bewonderde oudere broer die in het laatste oorlogsjaar overlijdt; de inwisseling van het geloof der vaderen voor het communisme; de wording tot kunstenaar. Terug naar Oegstgeest is de elegantste sleutel tot Wolkers' vroege werk. Verval en dood, seks en wreedheid, Onze Vader en des schrijvers vader, broederliefde en eenzaamheid - het zit er allemaal in; verpakt in hoofdstukken die afwisselend in het verleden en in het heden spelen, en geschreven in een plastische taal die de hand van de beeldhouwer (die Wolkers óók is) verraadt. Tegelijkertijd is het door de aandacht voor de Tweede Wereldoorlog en het in de huiskamer uitgevochten (religieuze) generatieconflict een klein compendium van de naoorlogse Nederlandse literatuur. Zelfs het hedendaagse 'autobiografisme', waarom schrijvers als Palmen en Van Dis verketterd zijn, wordt in Terug naar Oegstgeest al aangekondigd.

Vijf korte verhalen met als thema de wrok van een opgroeiende jongeman tegen zijn burgerlijk-christelijke familie, tegen wier starre vroomheid hij een tegenwicht zoekt in een harde, onbarmhartige levensvisie, waarin niettemin een gevoelige ondertoon doorklinkt.

Herinneringen aan het verleden en schuldgevoelens om de dood van zijn dochtertje beheersen het leven van Daniël. Indrukwekkend en aangrijpend is de manier waarop Jan Wolkers in Een roos van vlees de emoties van Daniël heeft weten te verwoorden.