Edward Raczyński był jednym z najwybitniejszych polskich dyplomatów i polityków XX wieku, pełniąc najwyższe funkcje na emigracji, w tym urząd Prezydenta RP. Znany jako doskonały orator, jego mowy były starannie przygotowane i wykazywały głęboką znajomość tematu. Umiejętności oratorskie Raczyński rozwijał dzięki swojemu pochodzeniu, wykształceniu oraz praktyce dyplomatycznej, a także talentowi poetyckiemu. Jako mówca kontynuował romantyczną tradycję, będąc człowiekiem ukształtowanym przez XIX wiek. Ważnymi odniesieniami w jego wystąpieniach były Konstytucja 3 maja oraz tradycje powstań listopadowego i styczniowego. Wczesne autobiograficzne wątki w jego przemówieniach związane są z odzyskaniem przez Polskę niepodległości oraz wydarzeniami 11 listopada 1918 roku, których był świadkiem. Przez niemal całe dorosłe życie Raczyński służył II Rzeczypospolitej na różne sposoby, w tym poprzez swoje słowo. W publikacji zawarto wstęp, sylwetkę Raczyńskiego, charakterystykę przemówień oraz ich spis, podzielony na okresy wojny i powojennej władzy komunistycznej. W aneksie znajdują się skróty, bibliografia oraz indeks osób.
