Mehr zum Buch
Dit is het waargebeurde verhaal van Ruth, die als klein kind ernstig hersenletsel oploopt en daardoor niet meer kan bewegen of praten. Zonder een spoortje zelfbeklag vertelt Ruth in dit boek hoe ze vanuit haar gelukkig ouderlijk huis terechtkomt in een verpleegtehuis, waar ze afschuwelijk slecht wordt behandeld. Omdat de verplegers denken dat Ruth geestelijk gehandicapt is, wordt ze volkomen genegeerd en zelfs mishandeld. Alleen Ruth's ouders weten dat zij alles wat zich om haar heen afspeelt hoort en begrijpt, maar zelfs zij kunnen haar niet helpen. Ruth kan maar heel weinig doen om te laten zien dat ze tussen geestelijk gehandicapten niet op haar plaats is. Toch weet ze ten slotte enkele van de verplegers ervan te overtuigen dat ze wel degelijk een gezonde, normale geest heeft. Desondanks blijft ze zestien jaar lang in tehuizen opgesloten, meestal zonder enige lichamelijke therapie en zonder onderwijs te ontvangen.
Buchkauf
Alleen mijn ogen kunnen spreken, Ruth Sienkiewicz-Mercer, Toby Visser, Steven B. Kaplan
- Sprache
- Erscheinungsdatum
- 1989
- Einband
- (Paperback)
Keiner hat bisher bewertet.
- Titel
- Alleen mijn ogen kunnen spreken
- Sprache
- Niederländisch
- Autor*innen
- Ruth Sienkiewicz-Mercer, Toby Visser, Steven B. Kaplan
- Verlag
- M & P
- Erscheinungsdatum
- 1989
- Einband
- Paperback
- Seitenzahl
- 223
- ISBN10
- 9065905359
- ISBN13
- 9789065905352
- Reihe
- Schlagwörter
- Invalidität
- Beschreibung
- Dit is het waargebeurde verhaal van Ruth, die als klein kind ernstig hersenletsel oploopt en daardoor niet meer kan bewegen of praten. Zonder een spoortje zelfbeklag vertelt Ruth in dit boek hoe ze vanuit haar gelukkig ouderlijk huis terechtkomt in een verpleegtehuis, waar ze afschuwelijk slecht wordt behandeld. Omdat de verplegers denken dat Ruth geestelijk gehandicapt is, wordt ze volkomen genegeerd en zelfs mishandeld. Alleen Ruth's ouders weten dat zij alles wat zich om haar heen afspeelt hoort en begrijpt, maar zelfs zij kunnen haar niet helpen. Ruth kan maar heel weinig doen om te laten zien dat ze tussen geestelijk gehandicapten niet op haar plaats is. Toch weet ze ten slotte enkele van de verplegers ervan te overtuigen dat ze wel degelijk een gezonde, normale geest heeft. Desondanks blijft ze zestien jaar lang in tehuizen opgesloten, meestal zonder enige lichamelijke therapie en zonder onderwijs te ontvangen.