Hans van Pinxteren Reihenfolge der Bücher (Chronologisch)

Flauberts berühmter Roman schildert den Lebensweg des jugen Frédéric Moreau und seine Liebe zur verheirateten Madame Arnoux und ist zugleich ein eindrucksvolles Zeitgemälde der Jahre um 1848 in Paris.

In 'De hele wereld speelt komedie' is een aantal middelgrote en kleinere essays bijeengebracht waarin de nadruk ligt op Montaignes preoccupatie met de taal. Taal als voertuig voor de gedachten van de mens en als mogelijkheid tot communicatie. Hij stelt dat de mensen alleen krachtens het woord met elkaar in contact staan, en dat de leugen daarom eigenlijk meer bestreden zou moeten worden dan welke misdaad dan ook. Verder neemt hij stelling tegen de machiavellistische opvatting dat je er in de politiek maar beter geen moraal op na kunt houden.

Montaigne componeerde deze tekst over erotiek terwijl hij de ouderdom naderde, met de vraag welke vrijheid man en vrouw elkaar moeten geven in en buiten het huwelijk. Opmerkelijk is zijn emancipatorische benadering, met uitspraken zoals dat vrouwen niet ongelijk hebben als ze de heersende moraal verwerpen, vooral omdat mannen deze regels zonder hun inbreng hebben opgesteld. Hoewel Montaigne in andere essays ook over erotiek spreekt, is deze tekst uniek omdat het onderwerp centraal staat. Daarom is het apart opgenomen in de thematische bundeling van Hans van Pinxterens vertaling van de Essays. In 'De sporen van het vuur' maakt Montaigne zijn voornemen uit het voorwoord "Aan de lezer" waar: hij wil gezien worden zoals hij is, met al zijn gebreken en natuurlijke gedaante, voor zover fatsoen dat toelaat. De intieme passages, waarin hij taboes en vooroordelen met een bijna kwajongensachtige spot benadert, geven zijn zelfportret een bijzonder persoonlijk karakter. Een eeuw na publicatie belandden de Essays op de Index, en lange tijd was "Over enige verzen van Vergilius" alleen in een gecensureerde versie beschikbaar in kloosterbibliotheken.

Keuze uit drie nagelaten manuscripten, waarin gemeenplaatsen op ironische en sarcastische wijze worden gedefinieerd.

Mit dem Tryptichon der drei Erzählungen „Ein schlichtes Herz“, „Die Legende von Saint Julien dem Gastfreundlichen“ und „Herodias“ erfüllt Flaubert seinen letzten großen literarischen Plan. Es sind drei Geschichten, die in drei verschiedenen Zeitaltern spielen: Die tragische und bewegende Lebensgeschichte der Félicité in der Gegenwart, die Legende von Julien, den seine Besessenheit blind macht und zu einer verhängnisvollen Tat treibt, im Mittelalter, gefolgt von der dramatischen Geschichte Jochannan des Täufers aus der Zeit des biblischen Altertums. In der Neuübersetzung von Claus Sprick und Cornelia Hasting.

Über eine Ehebrecherin und Selbstmörderin »Das Erscheinen von ›Madame Bovary‹ war eine Umwälzung für die gesamte Literatur. Die neue Kunst hatte ihre Grammatik gefunden.« Emile Zola Die reiche Bauerntochter Emma Rouault – schön, jung und von romantischer Sinnlichkeit – heiratet den biederen Landarzt Charles Bovary und geht mit ihm in ein armseliges Nest. Vor der Monotonie des Alltags und der dumpfen Betriebsamkeit ihres Mannes flieht sie in die Scheinwelt der Bücher und Tagträume, die bald zum Lebensersatz wird. Die erste reale Berührung mit der vermeintlich schöneren Welt bei einem festlichen Diner löst denn auch eine Nervenkrise aus. Damit beginnt eine Entwicklung, die Emma in amouröse Abenteuer und zum Ehebruch treibt und vom nur geträumten zum wirklichen Doppelleben führt: Unlösbar in Schuld und Schulden verstrickt, vergiftet sie sich. Mit ›Madame Bovary‹ schuf Flaubert den modernen realistischen Roman, der bei seinem Erscheinen 1856 den Staatsanwalt auf den Plan rief und noch heute durch seine Radikalität herausfordert.