Aai Prins Bücher

Вторая книга трилогии "Дети Арбата" под названием "Страх" является самой драматичной частью. Действие происходит в 1935-1937 годах, когда после убийства Кирова власть начинает массовую "очистку" страны от подозрительных элементов. В январе 1935 года вводится "Постановление о терроре", позволяющее проводить следствия всего за десять дней и выносить смертные приговоры без участия сторон. Ужас охватывает страну, включая деревню Мозгова, где находится Панкратов. Несмотря на это, жизнь в Москве продолжается: Варя заботится о матери Панкратова, строятся новые метро, чиновники отчитываются о победах, а летчики совершают перелеты через Северный полюс. 1937 год становится апогеем страха, когда люди замыкаются в себе, и человеческие судьбы рушатся. Страх превращает людей в палачей, создавая бесконечную цепь страха, идущую от Сталина к простым гражданам. Саша Панкратов на короткое время оказывается в столице, но, следуя совету матери и разминувшись с Варей, уезжает в Калинин, постоянно ощущая за спиной дыхание чудовищной машины уничтожения.

The epic sequel to the best-selling Children of the Arbat follows the experiences of a Soviet tank commander in World War II as he fights his way from Siberia to Stalingrad and onward to Berlin.

»Die Kinder vom Arbat« wurde in Moskau zu einem literarischen Ereignis des Jahres 1987, ein Symbol für Glasnost. Im traditionsreichen Moskauer Arbat-Viertel leben 1933 Sascha Pankratow und seine Freunde. Sie sind Anfang zwanzig, lebensfroh, verliebt, sie arbeiten oder studieren, sind begeisterte Anhänger des Sozialismus und überzeugt vom Aufbau eines neuen Staates. Überraschend wird Sascha wegen einer Lappalie aus dem Jugendverband der Kommunistischen Partei ausgeschlossen, verhaftet und für drei Jahre nach Sibirien verbannt. Während Sascha die Rechtlosigkeit des Lagerlebens erfährt, aber nie seine sozialistischen Ideale verliert, viele in Moskau vor der Willkür der 1933/34 beginnenden Säuberungen erstarren, passen andere sich zynisch der Zeit an und werden zu Handlangern Stalins.

In »Jahre des Terrors« führt Rybakow die Geschichte der Freunde fort, die am Arbat zusammen aufgewachsen sind und die zu Beginn der dreißiger Jahre mehr und mehr in den Sog der politischen Ereignisse geraten. 1935 beginnen in Moskau die Schauprozesse, die mit den Trotzkisten endgültig aufräumen sollen. Der Druck des Terrors vergiftet die Atmosphäre in den Familien und zwischen den Freunden, führt zu charakterlichen Verkrümmungen, zu Feigheit und Denunziantentum. Angst vor Verhaftung hat jeder. Mit seiner Rachsucht, seinem Verfolgungswahn und den Säuberungen, die bis in seine eigene Familie gehen, bestimmt Stalin die politische und kulturelle Szene, und so tritt er immer mehr in den Vordergrund der Romanhandlung. Rybakows aufrüttelnder politischer Roman ist eine Abrechnung mit Stalins Unrechtregime, wie »Die Kinder vom Arbat« ein Protest gegen Willkür und Terror.

Nauw aansluitend bij de historische gebeurtenissen wordt in deze roman verhaald van de wederwaardigheden van de leider van een archeologische expeditie, die zonder echte aanleiding wordt gearresteerd en in de gruwelkamers van de geheime dienst belandt. Het lijkt een ongelijke strijd tussen de spirituele humanist en zijn ondervragers (die zich op hun manier ook aan de codes van het Sovjetrecht houden), maar op wonderbaarlijke wijze weet hij zijn vrijheid te herkrijgen.

Een man krijgt de eerste kus van zijn leven, die echter voor een ander bestemd blijkt. Wie was de vrouw die hem in het donker kuste? Een naakte vrouw komt ongezien aan op haar eigen bruiloft, in een contrabaskist. Hoe is het mogelijk? Een man verlieft zich in zijn beeldschone jonge buurvrouw. Hoe slaagt zij erin dat hij haar begint te haten? Met De kus, Romance met contrabas en Ariadna schreeft Anton Tsjechov (1860-1904) drie van zijn mooiste verhalen, die in de wereldliteratuur toch al onovertroffen zijn.

Andrej Platonov schrijft met een meesterlijke mengeling van satire, symboliek en ironie. De verhalen van Platonov kenmerken zich stuk voor stuk door zijn uit laconieke humor en berusting samengestelde toon. Met gevoel voor absurdisme geeft hij de strubbelingen van de realiteit in de Sovjet-Unie weer en weet zo, met zeer concrete, grijpbare gegevens en situaties, grotere thema’s aan de orde te stellen.Het platonoviaanse proza is ten diepste doordrongen van de gedachte dat de mens streeft naar geluk, dat niet per definitie voortkomt uit vooruitgang en techniek, zoals de communistische leer voorschrijft. Maar dat weerhield Platonov er niet van het idealisme en de voorvechters van de revolutie in al hun schakeringen te laten zien. Zijn verhalen werpen de vraag op wie macht uitoefent over wie en op welke grond, en wat meer waard is: intellect of praktisch inzicht?Platonov was impliciet kritisch tegenover het Sovjetregime in zijn verhalen, novellen en romans waardoor die in zijn eigen land maar nauwelijks te lezen waren. Pas ver na de dood van Stalin kreeg zijn werk de internationale bekendheid dat het verdient.