Praca ta ma na celu budowanie wypowiedzi literaturoznawczej i polonistycznej poprzez analizę motywu buddyjskiego, rozumianego jako podstawowe elementy świata przedstawionego w literaturze, takie jak zdarzenia, przedmioty czy przeżycia związane z buddyzmem. Warto zaznaczyć, że wielu autorów omawianych utworów nie miało świadomości istnienia buddyzmu lub miało jedynie mgliste pojęcie na jego temat, co jest zrozumiałe, biorąc pod uwagę, że wnikliwa recepcja buddyzmu w Europie zaczęła się dopiero w drugiej połowie XIX wieku. Analizowane teksty polskojęzyczne obejmują zarówno dzieła dojrzałe artystycznie, jak bajki, poematy, dramaty, prozę i kompilacje naukowe, jak i mniej wyrafinowane formy, takie jak relacje z podróży czy pamiętniki. Wśród autorów znajdują się zarówno klasycy literatury polskiej, jak Piotr Skarga, Ignacy Krasicki czy Juliusz Słowacki, jak i mniej znani literaci, tacy jak Sebastian Piskorski czy Agaton Giller. Celem pracy jest ukazanie, jak różnymi kanałami motywy buddyjskie przenikały do polskiej kultury, były rozpoznawane w swej odmienności i integrowane w systemie wartości, mimo fragmentarycznego obrazu oraz chrześcijańskich i europocentrycznych wyobrażeń.
