Marlene van Niekerk Bücher

Südafrika in den 90er Jahren: Milla Redelinghuys wartet auf den Tod. Durch ein Nervenleiden am ganzen Körper gelähmt, fällt es ihr schwer sich mittzueilen. Ihre schwarze Haushälterin Agaat ist bemüht, ihr jeden Wunsch von den Augen abzulesen. Doch Agaat lässt die zum Schweigen verdammte Milla auch ihre neu erworbene Macht über sie spüren. Und hat eine diebische Freude daran. Denn da ist der alte Groll über jene Frau, deren Sohn sie großzog, die ihr aber den Zugang zur Familie verwehrte. Und deren Ehemann alle drangsalierte. Zumindest darin sind sich die zwei Frauen einig. Und während Milla die letzten fünfzig Jahre Revue passieren lässt, loten die beiden die Grenzen ihrer Beziehung aus und nähern sich Stück für Stück einander an ...

This is the story of the four inhabitants of 127 Martha Street in the poor white suburb of Triomf. Living on the ruins of old Sophiatown, the freehold township razed to the ground as a so-called 'black spot', they await with trepidation their country's first democratic elections. It is a date that coincides fatefully with the fortieth birthday of Lambert, the oversexed misfit son of the house. There is also Treppie, master of misrule and family metaphysician; Pop, the angel of peace teetering on the brink of the grave; and Mol, the materfamilias in her eternal housecoat. Pestered on a daily basis by nosy neighbours, National Party canvassers and Jehovah's Witnesses, defenceless against the big city towering over them like a vengeful dinosaur, they often resort to quoting to each other the only consolation that they know; we still have each other and a roof over our heads. TRIOMF relentlessly probes Afrikaner history and politics, revealing the bizarre and tragic effect that apartheid had on exactly the white underclass who were most supposed to benefit. It is also a seriously funny investigation of the human endeavour to make sense of life even under the most abject of circumstances.

In this unique book the text and visual images offer parallel narratives that resonate poignantly with each other. The paintings quietly reflect the alienating experience of hospitalisation. The story is a gripping account by a lonely man who is diagnosed with cancer just before his retirement. The night before a scheduled operation he starts writnng a "memorandum" about a strange conversation he was party to during his previous stay in hospital, and the profound effect it hads on his life. Durinfg the act of writing he comes to a life-changing decision.

Milla Redelinghuys kan op haar sterfbed alleen nog met de ogen spreken. Haar zwarte huishoudster Agaat verzorgt haar; zij is de enige die Milla begrijpt. Terwijl Milla haar zware leven overdenkt in de lege kamer van de stille plaats, leest Agaat Milla's dagboeken aan haar voor. Zo komt langzaam het tragische verleden aan het licht dat deze vrouwen bindt en uiteendrijft.

Hoe ontstaan stories, en waarom? Dít is die vrae wat die skeppende skrywer besig hou. Wat is die voorwaarde vir die skryf van fiksie? Nood, dwang, ’n luisteraar, ’n geleentheid, ’n retoriek.In Die sneeuslaper word die betekenis van die vertelkuns op magiese wyse deur vier verweefde verhale oor vriendskap vergestalt. Dit is die aanvanklike gebrek aan begrip vir ’n vriend of medemens wat aangrypend deur die spreker in elke verhaal onthul word (nie sonder humor nie), en wat uiteindelik ’n loutering teweegbring – in verteller én leser. “Die swanefluisteraar – ’n intreerede”: ’n Dosent in kreatiewe skryfwerk kom haar moses teë in ’n buitengewone student (“van wie ek alles geleer het wat ’n skrywer moet wéés ...”). “Die slagwerker – ’n grafrede”: Die aard van vriendskap ontvou wanneer die vriend van ’n gestorwe outeur roubeklaers toespreek op sy begrafnis. “Die sneeuslaper – ’n veldwerkverslag”: ’n Veldwerker wat meedoen aan ’n ondersoek na haweloses misreken haar met ’n wel ter tale boemelaar. (“Ek sal my sneeustorie mooi vir u verpak. Die verpakking is alles, nie waar nie?”) “Die vriend – ’n lesing”: Die vriendin van ’n fotograaf bely haar skuld aan die tragiese verloop van hulle verhouding. (“Dit was ek wat moes oopgaan...”)Hierdie eksentrieke karakters is almal alter ego’s saamgebind in ’n strange loop wat ook die leser intrek in sy kinkels.