W praktykach translatorskich polskiego oświecenia literatura i władza splatają się w sposób szczególny. Tłumacz tragedii, zanim wykorzysta swoją twórczą wyobraźnię, poddaje się sile emanującej z obcojęzycznych utworów, które uznawane są za kluczowe dla nowożytnej Europy. Praca analizuje mechanizmy budujące autorytet wybranego fragmentu tradycji literackiej, koncentrując się na prestiżu przypisanym spolszczeniom francuskich tragedii klasycystycznych. Prestig ten przejawia się w dyskursie krytycznym, decyzjach translatorskich oraz w materialnych zjawiskach związanych z kształtowaniem rękopisów i druków. Mimo że prestiż ostatecznie upadł, jego historia ukazuje subtelne niuanse, które wcześniej umykały w pełnym świetle. Michał Bajer, adiunkt w Instytucie Literatury i Nowych Mediów Uniwersytetu Szczecińskiego, specjalizuje się w poetyce historycznej i historii przekładu. Oprócz artykułów i rozdziałów w książkach zbiorowych, opublikował edycje dotyczące francuskiego klasycyzmu oraz tłumaczenia klasycznych tragedii.
