Nowe wiersze Yolandy wyraźnie oddychają jej ukochanym Paryżem, przenosząc nas w jego atmosferę. Poetka eksploruje również Genewę, Karaiby, Martynikę oraz wioskę Majów, co jest efektem jej licznych podróży. Jej wielokulturowa wędrówka kształtuje światopogląd, a w jednym z wierszy wyznaje: śnię w dwóch językach, w żadnym do końca. Sedno tych utworów tkwi w osobistych i egzystencjalnych zwierzeniach, odsłaniających jej duszę i emocje. Wiersze są intymne, często introspektywne, ukazując przeżycia poetki w lustrze jej doświadczeń. Charakteryzują się prostotą, jak w wierszu „Liść”, gdzie Yolanda wyraża ból i emocje w zwięzły sposób. To kunsztowne epigramaty, które skrywają głęboką treść. Poetka dzieli się radościami i smutkami, będącymi owocem jej ciekawego życia. W obliczu współczesnych mód poetyckich i pseudoawangardy, jej wiersze wyróżniają się prostotą i mądrością. W polskiej poezji emigracyjnej Yolanda Podejmy-Eloyanne stanowi piękną i mądrą odsłonę. Leopold Staff pisał, że wiersz powinien być jasny jak spojrzenie w oczy i prosty jak podanie ręki, co doskonale oddaje siłę tych utworów.
