Sarbiewski wierzył, że poezja, inspirowana gwiazdami, może zatrzymać upływ czasu. Gwiazdy symbolizują nieśmiertelność, wieczną sławę i piękno, co skłaniało poetę do ich poszukiwania jako źródła twórczej inspiracji. Ich blask ożywia teksty, tworzy konstelacje znaczeń i wydobywa z mroku bohaterów lirycznych oraz samego autora. Choć ich światło dociera do nas w zniekształconej formie, nigdy całkowicie nie znika. Maciej Kazimierz Sarbiewski, jezuita i najwybitniejszy poeta nowołaciński XVII wieku, zdobył uznanie papieża Urbana VIII. Był teoretykiem poezji, nauczycielem gramatyki, poetyki i retoryki w jezuickich kolegiach, a także wykładowcą filozofii i teologii w Akademii Wileńskiej. Jego twórczość, inspirowana antycznymi mistrzami, charakteryzowała się wytworną łaciną, alegorycznymi interpretacjami biblijnymi oraz bogactwem form retorycznych. Sarbiewski zyskał uznanie w całej Europie, a jego poezja stała się jedną z najjaśniejszych na literackim niebie wczesnej nowożytności. Wojciech Ryczek, literaturoznawca związany z Uniwersytetem Jagiellońskim, jest autorem monografii dotyczących teorii retoryki i literatury nowołacińskiej. Interesuje się historią retoryki, literacką komparatystyką, przekładem oraz historią idei i estetyką filozoficzną.
