Pomysłodawczynie Konstelacji krytycznych nawiązują do tradycji benjaminowskiej, eksplorując kontynuacje oraz modernizacje tej epistemologicznej metafory. Teoretyczne założenia są kluczowe, ponieważ tytułowe pojęcie często występuje w postaci rozproszonej lub intuicyjnie w humanistyce. Wstępna metodologiczna rewolucja, choć korzysta z klasycznych sposobów porządkowania, wprowadza nowe wątki, rozwijając konstelacyjność jako alternatywną historię kultury. Zwraca również uwagę na krytykę, która w ostatnich latach była postrzegana głównie przez pryzmat kryzysu, udowadniając, że zapaść jest tylko jednym z dyskursywnych mitów. Obydwa tomy zbioru rozpraw i antologii wzajemnie się uzupełniają. Autorzy artykułów w tomie Teorie i praktyki odnoszą się do krytycznych wypowiedzi z antologii, które stanowią bazę dla układanych konstelacji. To praktyczne rozwiązanie ma liczne zalety dydaktyczne w edukacji uniwersyteckiej. Autorzy szesnastu artykułów w tomie pierwszym kompetentnie omawiają strategie i dyskursy krytyki literackiej XX i XXI wieku, a teksty w szesnastu blokach tomie drugim mogą być przedmiotem osobnych lektur oraz podstawą autonomicznych studiów.
