Joanna Puchalska Bücher

W 1942 roku, w czasie krwawej wojny, w Indiach, w okolicy wsi Balachadi, białe dzieci, głodne i w łachmanach, docierają do formującej się Armii Andersa. Maharadża Jam Saheb Digvijay Sinhji zaprasza je do specjalnie zbudowanego osiedla, zapewniając dach nad głową, wyżywienie, ubranie, naukę i opiekę medyczną. W ciągu czterech lat przez osiedle przewinęło się około tysiąca dzieci, które dzięki hinduskiemu księciu, stają się jego „Bapu”, odzyskując utracone dzieciństwo. Przeżywają pierwsze przyjaźnie, miłości, szkolne wzloty i upadki oraz harcerskie przygody. Maharadża znał generała Władysława Sikorskiego i miał przyjaźń z Ignacym Janem Paderewskim, a jego ulubioną lekturą były „Chłopi” Reymonta w angielskim tłumaczeniu. Obietnicę, że będzie ojcem dla polskich sierot, spełnił, formalnie adoptując kilkaset dzieci po wojnie, aby uchronić je przed deportacją do komunistycznej Polski. Polska doceniła jego pomoc po kilkudziesięciu latach, a dziś jest patronem warszawskiej szkoły społecznej. Skwer w Warszawie nosi nazwę Skweru Dobrego Maharadży, a w 2016 roku sejm uchwalił upamiętnienie jego działań.

Pięć niezwykłych kobiet z czterech wpływowych rodów łączy działalność społeczna, wrażliwość i osiągnięty sukces. Maria Sapieha (1910-2009), córka ministra Jerzego Zdziechowskiego, była agentką alianckiego wywiadu, doskonale znającą języki i odważną. Maria ze Światopełk-Czetwertyńskich Tarnowska (1880-1965) w 1918 roku zorganizowała szpital polowy Polskiego Czerwonego Krzyża, a w 1939 roku została wiceprezesem, a później prezesem PCK. Pomagała więźniom Pawiaka i często bywała w warszawskim getcie. W czasie Powstania Warszawskiego negocjowała z Niemcami ewakuację ludności cywilnej. Zofia Tarnowska-Moss (1917-2009) założyła w Kairze polski oddział Czerwonego Krzyża, prowadząc jednocześnie intensywne życie towarzyskie, gdzie poznała członków rodziny królewskiej. Helena Romer-Ochenkowska (1878-1947) była pisarką i działaczką oświatową, zakładając nielegalne szkoły w zaborze rosyjskim oraz pisząc powieści i sztuki teatralne. Karolina z Kraińskich Żurowska (1891-1980), ziemianka i przedsiębiorca, w 1927 roku rozpoczęła produkcję samodziałów z wełny, zdobywając uznanie na rynkach krajowych i międzynarodowych. Po wojnie założyła Studio Artystyczne Samodział i firmę Leszczków Wytwórnia Tkanin Sp. z o.o., a po jej upaństwowieniu wyjechała do Szwecji.