Michal Pawel Markowski Bücher

Gombrowicz mętny, błyskotliwy, zagadkowy; Gombrowicz, który zmaga się z nonsensem, anarchią, głupotą, z całą niezręcznością świata - pod piórem Autora zostaje wystawiony na próbę nowej i odkrywczej interpretacji. Czarny nurt to utrzymana w duchu polemicznym monografia twórczości Witolda Gombrowicza, która rewolucjonizuje język współczesnej gombrowiczologii.

Powszechna rozwiązłość to pierwsza całościowa filozoficzna interpretacja dzieła Brunona Schulza, wprowadzająca egzystencjalną perspektywę, która odsłania nowe oblicze jego twórczości. Michał Paweł Markowski korzysta z dotąd nieprzywoływanych języków krytycznych, takich jak filozofie Hegla, Nietzschego, Heideggera i Ciorana, by przedstawić nową wykładnię Schulzowskiego rozumienia materii, mitu, parodii, ironii, masochizmu i humanizmu. Tytułowa „powszechna rozwiązłość” odnosi się do zmiennej natury rzeczywistości, która unika utrwalenia w jednym kształcie. Egzystencjalizm Schulza wyraża niezgodę na świat, w którym wyczerpały się możliwości i wypowiedziano ostatnie słowo. Książka Markowskiego to najoryginalniejsza praca o Schulzie, jaką dotąd napisano. Autor, Michał Paweł Markowski, jest profesorem na University of Illinois w Chicago oraz visiting professor na Uniwersytecie Jagiellońskim. Jest także dyrektorem artystycznym Międzynarodowego Festiwalu Literatury im. Josepha Conrada w Krakowie, eseistą, tłumaczem i wydawcą. Wydał wiele książek, w tym Czarny nurt. Gombrowicz, świat, literatura (2004) i Teorie literatury XX wieku (2006), a także otrzymał prestiżowe nagrody literackie. Mieszka w Chicago.

Eseje Markowskiego dotykają najważniejszych spraw naszego życia intelektualnego. Nie ma w niej nic z doraźności i w zasadzie słowa „sprawy naszego życia intelektualnego” powinnam była napisać wielką literą. Chodzi o to, jak dotrzeć do samej treści istnienia, jak przebić się przez zapośredniczenie interpretacją, jak żyć, jak być, jak kochać. W płynnym, szybkim stylu tych tekstów ukryty jest ton na wpół tragiczny. Przyjemność interpretacji oddziela od życia. Z recenzji Ireny Grudzińskiej-Gross