W pierwszej połowie siedemnastego stulecia Descartes był wizjonerem, który torował drogę do wyzwolenia od niedogodności nietrwałego ciała, umożliwiając ludziom nawiązanie bliższych relacji z przyrodą. Przewidywał, że działania w dziedzinie nauk, w tym medycyny, doprowadzą do lepszej integracji uzdrowionego ciała z materialnym uniwersum. Ciało ludzkie, będące fragmentem nieograniczonej fizycznej rozciągłości, stanowi dla Descartesa pole działania jako rzeczy myślącej. Dusza ludzka, z uwagi na swoje naturalne zdolności, ma obowiązek poznania warunków sprzyjających przedłużaniu zdrowia i życia materii, z którą jest związana. Zjednoczona z ciałem konkretnego człowieka, dusza zaczyna rozpoznawać jego żywotne interesy, które można diagnozować poprzez odczucia „człowieka cielesnego”. Gdy zaczynamy identyfikować się z naszym ciałem, przestaje ono być jedynie częścią wszechświata, staje się osobistą sprawą, definiującą nasze miejsce w przestrzeni. W tym kontekście człowiek nie tylko oddziela się od innych przedmiotów, ale także od innych ludzi, doświadczając cierpienia, z którego może go uwolnić lekarz znający tajniki natury ciała.
