Monografia analizuje wzory zawodowych karier politycznych w Polsce w latach 1989-2007, identyfikując kilka typowych ścieżek wśród ponad trzystu polityków. Autorzy stawiają liczne pytania, gdy logika instytucji politycznych ujawnia zaskakujące mechanizmy wyborcze. Analizy wskazują, że interpretacja reguł wyborczych w tym okresie była większa, niż można by oczekiwać w zinstytucjonalizowanym systemie wyborczym. To sugeruje, że logika instytucji nie zawsze odpowiada praktykom zachowań wyborczych kandydatów i uczestników politycznych. Obserwując nietypowe zdarzenia w systemie wyborczym, można dostrzec próby stosowania indywidualnych strategii, które pozwalają na elastyczne dostosowywanie rozwiązań instytucjonalnych do aktualnych interesów. Takie sytuacje mogą prowadzić do dezorganizacji życia politycznego lub sprzyjać modyfikacji reguł instytucjonalnych w kierunku większej przejrzystości procesu wyborczego.
