Rafał Reichert Bücher

Książka przedstawia skomplikowane dzieje walk w Ameryce podczas hiszpańskiej konkwisty i kolonizacji. Autor opisuje zmagania Europejczyków z rdzennymi Amerykanami od najwcześniejszych dni ekspansji, koncentrując się na konkwistach, kolonizacji, konsolidacji militarnej oraz obronie zdobytych terytoriów przed piratami i korsarzami. Analizowane są także konflikty Hiszpanii z innymi europejskimi mocarstwami, które rywalizowały o dominację w regionie. Publikacja wypełnia lukę w polskiej historiografii, oferując opracowanie o szerokim zakresie chronologicznym i geograficznym, oparte na badaniach hiszpańskich i latynoamerykańskich historyków, dotąd mało znanych w Polsce. W pierwszej części omówiono walki między Hiszpanami a rdzennymi Amerykanami, przedstawiając uzbrojenie, taktykę i strategie wojenne, które prowadziły do podboju lokalnej populacji. Druga część dotyczy podziału administracyjnego hiszpańskich kolonii, który wpływał na organizację i finansowanie systemu obronnego, mającego na celu ochronę przed buntami rdzennej ludności oraz innymi Europejczykami, którzy od połowy XVI wieku najeżdżali Indie Zachodnie. Zawiera również informacje o fortyfikacjach, garnizonach i siłach militarnych utrzymywanych przez hiszpańską koronę oraz omawia osiemnastowieczne reformy burbońskie i ich znaczenie dla tubylczych ludów.

W pracy zostały ukazane najważniejsze zagadnienia dotyczące kultury Inuitów, takie jak: pochodzenie i rozprzestrzenienie się ich na obszarze Alaski, Grenlandii oraz Arktyki Kanadyjskiej; rozwój kultury materialnej na podstawie badań archeologicznych, a także etnograficznych, oraz pierwsze kontakty z Europejczykami. Przedstawienie zarysu historycznego oraz opisy badań archeologicznych pozwalają wyjaśnić początki rozwoju kultury Inuitów Kanadyjskich oraz ich styl życia od czasów najdawniejszych do pierwszej połowy XX wieku. Jeśli chodzi o badania archeologiczne, to w książce została przedstawiona tylko jedna grupa Inuitów, z delty rzeki Mackenzie: Kittegaryumiut. Wybrano tę grupę z tego względu, że była ona najliczniej reprezentowana aż do końca XIX wieku, a także ze względu na jej niepowtarzalne przystosowanie do polowań na białuchę. Adaptacja ta trwała około 500 lat, przy czym ramy czasowe najdokładniej dały się określić na podstawie wykopalisk nad Zatoką Radio. Na podstawie zabytków znalezionych w tym miejscu można stwierdzić, że nie było ono bardzo długo zasiedlone (około 200 lat).