Książka składa się z dwóch części i jest dziełem historycznym, opublikowanym w Polsce w 1929 roku, w okresie dynamicznego rozwoju idei współczesnej demokracji. Zawiera zapomniane fakty dotyczące funkcjonowania i rozwoju ruchu emancypacyjnego w Polsce, ukazując jego zakres oraz przeciwności, z jakimi musiały zmagać się kobiety. Podkreśla ogrom pracy kobiet, które wówczas miały znacznie mniejsze znaczenie w społeczeństwie, oraz zwraca uwagę na niesprawiedliwości uznawane za normę. Autorką jest Cecylia Walewska (z domu Zaleska), pisarka i aktywistka ruchu kobiecego, urodzona w 1859 roku w Radomsku. Zdobyła wykształcenie jako nauczycielka muzyki i przez całe życie działała na rzecz emancypacji kobiet, publikując teksty w licznych czasopismach, takich jak Tygodnik Ilustrowany czy Kobieta Współczesna. Była członkinią Związku Równouprawnienia Kobiet Polskich, krytykując marnotrawstwo sił kobiet oraz bariery w ich edukacji, które upatrywała w przestarzałych tradycjach kulturowych i religijnych. W 1901 roku została zesłana na Syberię za udział w manifestacji ku czci Jana Kilińskiego. Zmarła w Warszawie w 1940 roku.
