Autor przedstawia instrumentarium prawne obrotu nieruchomościami w Krakowie i Kazimierzu w średniowieczu, opierając się na księgach sądów obu miast, które są jedynym źródłem informacji na ten temat. Temat okazał się trudny do opracowania naukowego, ponieważ księgi nie zawierają tekstów umów, co sprawia, że dotychczas nie był szeroko badany. Mimo to, dostępne informacje pośrednie umożliwiają analizę tego zjawiska. Nieruchomości, zwłaszcza budynki miejskie, często zmieniały właścicieli głównie poprzez umowy kupna-sprzedaży, co dokumentowano w księgach poprzez zrzeczenie się prawa własności przez zbywcę. Nieruchomości miejskie były również używane jako zabezpieczenie wierzytelności, a inne formy obrotu, takie jak zamiana czy darowizna, występowały rzadziej. Miasto kontrolowało obrót nieruchomościami poprzez obowiązek wpisu do ksiąg i ograniczenia dotyczące nabywców bez praw miejskich. Udział monarchy był minimalny, a kobiety aktywnie uczestniczyły w transakcjach. Księgi rzadko dokumentowały spory dotyczące obrotu nieruchomościami, częściej natomiast przypadki ich ugodowego rozstrzygania. Prawa bliskich były obecne, lecz nie hamowały obrotu prawnego. Publikacja zawiera tabele, które wspierają tezy autora.
