Autor podejmuje temat doświadczenia niepełnosprawności w powojennej Polsce, koncentrując się na epidemii polio, która szczególnie nasiliła się w latach pięćdziesiątych XX wieku. Choroba ta, dotykająca głównie dzieci, wywoływała powszechny strach z powodu jej skutków, takich jak paraliż mięśni. Stasiak analizuje, jak niepełnosprawność jest wytwarzana społecznie i kulturowo na podstawie fizycznej niesprawności, stawiając pytania o główne składniki dyskursu o niepełnosprawności w PRL-u oraz wpływ definicji na życie codzienne osób, które w dzieciństwie przeszły polio. Opisuje postawy i działania tych osób jako aktywnych aktorów w społeczeństwie. W książce zastosowano perspektywę historii życia, zestawiając indywidualne biografie z działaniami państwa i kontekstem historycznym. Dzięki bogatemu wykorzystaniu źródeł, autor stara się oddać głos tym, którzy z niepełnosprawnościami musieli mierzyć się na co dzień. Marcin Stasiak, dr, historyk i pracownik naukowy Instytutu Historii Uniwersytetu Jagiellońskiego, bada historię społeczną i antropologiczną Polski po 1945 roku oraz metodologię badań historycznych. Współautor książki "Stadion na peryferiach".
