Opowieść o życiu codziennym w powojennej stolicy zbudowana z relacji ponad 60 warszawiaków ukazuje subiektywny, emocjonalny obraz miasta w latach 1945-1946. Książka, adresowana do pasjonatów historii Warszawy, biografii i dokumentów, przywołuje wspomnienia mieszkańców, które ilustrują trudne realia po zakończeniu niemieckiej okupacji. Po zatrzymaniu frontu na Wiśle we wrześniu 1944, Warszawa została podzielona, a Praga znalazła się w bezpośrednim sąsiedztwie walk. W wyniku działań wojennych zginęło około 120 tysięcy cywilów oraz 16 tysięcy powstańców, co doprowadziło do niemal całkowitego wyludnienia miasta. W ostatnich miesiącach 1944 roku w ocalałych enklawach przebywali niemieccy żołnierze i nieliczni urzędnicy, którzy kontynuowali dzieło zniszczenia. Szabrowano opuszczone budynki, wywożono dzieła sztuki, podkładano ogień i wysadzano w powietrze to, co jeszcze pozostało, w tym cenne zabytki, jak pałace Brühlów i Saski oraz resztki Zamku Królewskiego. Od września 1939 do stycznia 1945 zniszczono około 84% zabudowy lewobrzeżnej Warszawy, w tym 90% przemysłowej i zabytkowej oraz 72% budynków mieszkalnych.
