Rozprawa Michała Pospiszyla, zakwalifikowana do finału Konkursu o Nagrodę im. Barbary Skargi, podejmuje temat rozkładu i relacji między wspólnotami a państwem. Rozpoczyna się od obrazu gnijącego ciała Innocentego III, wystawionego na katafalku w Perugii w 1216 roku. Papież, niegdyś uważany za potężnego władcę, leży niemal nagi, co symbolizuje kruchość jego władzy. Mimo że trzynasty wiek wydaje się okresem rozkwitu Kościoła, historia ukazuje barbarzyńską Europę, w której nie udało się schrystianizować wielu społeczności. Wydarzenia z 1378 roku zwiastują upadek papiestwa, a dla zwykłych ludzi oznaczają początek nowej rzeczywistości. Po czarnej śmierci i zmianach społecznych, siła przetargowa klas podporządkowanych rośnie, co prowadzi do wzrostu płac i skrócenia czasu pracy. Pospiszył wskazuje na potrzebę przemyślenia relacji między różnorodnymi wspólnotami a dyscyplinującymi instytucjami. Jego esej jest medytacją nad rozkładem, a zadaniem badań jest rozregulowanie zastanych form wrażliwości oraz poszerzenie wyobraźni. Kluczowe jest przyswajanie sztuki życia, która potrafi współistnieć z gniciem, zamiast je jedynie powstrzymywać.
