Sylvia Witteman Reihenfolge der Bücher

Met de apocalyps viel het mee afgelopen jaar chez Witteman, al leidde een val van oma tot de app-groep ‘heup doet leven’. De röntgenfoto van het bekken waar Witteman ooit uit tevoorschijn was gekomen bracht kitscherige gevoelens met zich, en navenante tranen. De avondklok bleek ook te omzeilen zónder de aanschaf van een geit, al was dat misschien juist wel aardig geweest omdat Artis dicht was; een van de weinige écht akelige bijverschijnselen van corona. Ook werd de shampoo voor normaal haar afgeschaft, een gril van het grootkapitaal die ongetwijfeld zal worden teruggedraaid als iedereen er net aan gewend is. Er zijn de nodige luxeproblemen rond tompoucebier en een tuinkaboutertekort, maar ook stadsconversaties zijn alom te beluisteren, van vileine uitwisselingen tussen de verwende spes patriae tot een visgraatjas met een haaiengrijns of een oude dame die genuanceerd onderhandelt met haar oppashond. En zelfs als zich een echt noodgeval aandient – bijvoorbeeld een even aantal bloemen – komt alles toch nog goed. Want God helpt hen die zichzelf helpen, en anders doen de eendjes het wel.

We zijn in een fout vakantiepark in Zuid-Europa, in een postkantoor, in een ziekbed, op de markt, in een spookcafé, in een beschimmeld Limburgs huisje, het station van Maastricht, een volle tram, de slijmerige regen. Sylvia Witteman kijkt om zich heen en verwondert zich over de merkwaardigheden van het dagelijks leven. Waarom verkoopt de Hema geen shirts met "Cute little vakkenvuller' erop? Waarom zou iemand in godsnaam een tatoeage nemen van een verwarmingsradiator? Waarom zou iemand een opgezette kat in een bruidsjurkje hijsen? Waarom zijn er al oliebollen in oktober? Op deze vragen is geen antwoord, behalve: tragiek is overal. Niemand is later prinses, sinterklaasgedichten worden verhaspeld en als je eendode poes begraaft dan krijgt ze zand in haar oogjes. Het enige dat je kunt doen is een saucijzenbroodje eten en verder met je leven. We zijn hier immers niet in China; we zijn zomaar ergens beland.

Er is een hoop te zeggen voor thuisblijven. Je kunt tegenwoordig alles laten bezorgen, van roti speciaal tot kattengrit, bh’s in moeilijke maten en obscure oude meisjesboeken. De Chinezen laten zelfs westerse steden nabouwen. Die krijgen windmolens, trapgeveltjes en de Brug der Zuchten zonder dat roteind te hoeven vliegen. Lekker kijken naar al die uitheemse wereldwonderen, een kommetje rijst met kippenknietjes onder handbereik, en daarna fijn slapen in je eigen bed. Naar buiten gaan heeft echter ook zijn bekoring. Naast vrijuit zeuren kun je dan bijvoorbeeld zelf je bloemen uitzoeken, of eens naar een snoeivormpark om een levenslange fascinatie voor keurig in vorm geknipt struweel uit te leven. Of veldonderzoek doen bij de Hema wanneer de worst in zijn geheel in de ban lijkt te zijn gedaan, en spieden naar horden terneergeslagen prille worstweigeraars. In deze nieuwe bundel een keur aan binnen- en buiten observaties, niet eens allemaal somber getoonzet.

In 50, so what steken bekende en onbekende vrouwen en een enkele man elke vrouw die vijftig is of de magische grens nadert, hilarisch en eerlijk een hart onder de riem. Met bijdragen van onder anderen Linda de Mol, Saskia Noort, Kluun, Jan Heemskerk, Aaf Brandt Corstius, Hedy d'Ancona, Sylvia Witteman, Sunny Bergman en Britta Böhler.

De gehaaide schoolpleinmoeder, de wandelende wijnfles, de zeikerd, de bemoeimoeder, de tijd voor mezelf-moeder, de bescheidenheid zelve, de begrijpende echtgenote, de kandidaat-stiefmoeder, de goedbedoelende vriendin, de poezenmoeder, de betweter, de vermoeide juf en de vrouw met smetvrees. De gekke wijven-columns die Sylvia Witteman voor LINDA. schrijft, werden in korte tijd uiterst populair. Witteman neemt de Nederlandse vrouw in al haar onthutsende varianten kritisch onder de loep. En dat doet ze op een manier zoals we van haar gewend zijn: met onnavolgbare humor en een venijnig oog voor de pijnlijke details.

Marjolijn van Kooten is een cabaretier met angst om van huis te gaan en angst voor grote groepen mensen. Dat is niet handig voor een cabaretier die voor volle zalen wil spelen. Toch is dit wat ze het liefste doet. Eén op de vijf Nederlanders heeft een angststoornis. Dat is bijna drie miljoen! De meesten durven hier niet over te praten. Ze schamen zich. Ook Marjolijn van Kooten sprak jarenlang met niemand over haar angststoornis. Totdat de paniekaanvallen zo hevig werden dat ze haar huis niet meer uit durfde. Ze veranderde van een jonge en stoere twintiger in een bang, zorgelijk en tobbend wezen. Iedereen kan een angststoornis ontwikkelen. Het heeft niets te maken met status of intelligentie. Ook Bekende Nederlanders kunnen er last van hebben. In het boek Schijtluis vertellen Sylvia Witteman, René van der Gijp en Ingmar Heytze openlijk over hun angsten. Met haar boek Schijtluis en haar theatervoorstelling In principe wel wil Marjolijn van Kooten het taboe op angstklachten doorbreken. Want het is geen pretje om je angstig en depressief te voelen. En al helemaal niet om je ervoor te schamen. Marjolijn werkte samen met haar psychiater aan haar angsten. In therapie herontdekte ze haar grootste passie: theater en schrijven. Marjolijn volgde een theateropleiding en in 2010 won ze zilver bij het Amsterdams Kleinkunst Festival. Sindsdien reist ze met haar voorstelling door het land. Met behulp van medicijnen en haar psychiater onder de sneltoets van haar mobiel.

Bekende Nederlanders vertellen over de invloed van hun ouders op hun volwassenwording en over de wijze waarop ze zelf hun kinderen (zouden) opvoeden.