Mark van der Werf, verslaggever van het Algemeen Dagblad, zegt op 35-jarige leeftijd de journalistiek vaarwel en wordt leraar op een basisschool in Rotterdam. In Meester Mark draait door beschrijft hij met vaart en zelfspot zijn nieuwe loopbaan. De onervaren meester maakt een vliegende start: hij strikt veters, plakt pleisters op kapotte knieën en leert zijn groep rekenen en schrijven. Maar het schooljaar verloopt niet zoals gehoopt. Een jongen met het Gilles de la Tourette-syndroom roept vijftig keer per dag ‘mamamia-pizzeria’, terwijl een stil meisje communiceert door in het kruis van haar leerkracht te grijpen. De moeder van een aartsluie leerling denkt dat haar zoon een Winti-kruidenbad en vier weken rust nodig heeft. Langzaam groeit bij Mark de twijfel of hij de juiste carrièreswitch heeft gemaakt. Dromen, durven, doen blijkt lastiger dan gedacht. De bureaucratie in het onderwijs is enorm; een leuke les voorbereiden wordt bemoeilijkt door verplichte arrangementenplannen. Bovendien is het moeilijk om de leerlingen onder controle te houden, iets wat op de Pabo geen prioriteit heeft. Uiteindelijk vindt Mark zichzelf terug op een skippybal van een haptonoom en hakt hij de knoop door.
Mark van der Werf Bücher
Verlegen buitenbeentjes en vileine roddeltantes; ouders die sidderen voor hun eerste tienminutengesprek en oude rotten die al heel wat werkstukken in elkaar hebben geflanst.In Schoolpleinmoeders loopt Mark van der Werf (beter bekend als Meester Mark) een jaar lang met hen mee. Op het plein, in de koffiekamer en thuis aan de keukentafel vertellen tientallen ouders hoe zij heelhuids het schooljaar doorkomen.Alle moeders zijn moe, maar geen van hen laat zich daardoor uit het veld slaan. Ze bakken 28 mini-croissantjes voor het kerstdiner en struinen met stuiterende kleuters door het bos.Slopend, is die basisschooltijd, maar óók ontzettend leuk. Zoals een van de moeders zegt: ‘Ik ben kapot. Maar ik zou het voor geen goud willen missen.’