Theo van Gogh Bücher

Am späten Nachmittag des 6. Mai 2002, weniger als zwei Wochen vor den nationalen Wahlen, wird der aufstrebende Politiker Pim Fortuyn von fünf Kugeln tödlich getroffen. Der mutmaßliche Täter, Volkert van der Graaf, kann zunächst entkommen, wird jedoch innerhalb von zehn Minuten festgenommen und schweigt monatelang in der Bijlmerbajes. Vier Monate vor Fortuyns Tod wird Anke Luyten aus der Bijlmerbajes entlassen, wo sie drei Jahre wegen ihrer Beteiligung an der Ermordung eines Pelztierzüchters verbracht hat. Trotz ihrer Reue und Abscheu vor der Vergangenheit wird sie von einem älteren Mann kontaktiert, der sie auffordert, sich mit früheren Aktivisten, darunter Van der Graaf, in Verbindung zu setzen, der verdächtigt wird, eine andere Mordtat begangen zu haben. Während eines Berichts über Fortuyn erkennt der Pressefotograf Jom de Booy eine junge Frau, die mit Aktivisten den Politiker mit Torten bewirft. Beide sind Augenzeugen des Mordes am 6. Mai 2002 und kennen die Antworten auf die Fragen nach dem Wie und Warum, bleiben jedoch gezwungen zu schweigen. Tomas Ross untersucht die Rätsel rund um Fortuyns Tod und bietet einen spannenden und überzeugenden Einblick in die Hintergründe, Details und Motivationen der Beteiligten.

Als stukjesschrijver werd Van Gogh vaak weggestuurd of gecensureerd, waardoor hij besloot zijn gedachten op zijn website De Gezonde Roker te delen. Hier kon hij zijn frustraties en meningen vrijuit uiten. De columns, 'beschouwinkjes' en correspondentie van maart 2000 tot juli 2003 zijn gebundeld in zijn boek. De inhoud is scherp en controversieel; de meeste genoemde personen hopen dat het niet gelezen wordt, want Van Gogh spaart niemand. Hij doorprikt politiek correcte praatjes, onthult hypocrisie en stelt 'boven-ons-gestelden' aan de kaak. Een voorbeeld is de Amsterdamse PvdA-politica Fatima Elatik, die Van Gogh boos maakte met haar steun voor een verbod op een 'blasfemische' toneelvoorstelling over de Profeet. In zijn boek bekritiseert Van Gogh de 'zegeningen' van de multiculturele samenleving, de gemakzucht van de Nederlandse media, en de farce van het koninklijk huis. Hij pleit voor absolute vrijheid van meningsuiting en reflecteert op zijn relatie met Pim Fortuyn, waarbij hij de politieke verantwoordelijkheid voor diens dood aanstipt. Toch is er meer in Van Goghs leven dan alleen ergernis; hij waardeert ook de vrouwen om hem heen, zijn zoon en bewondert mensen die er echt toe doen.