خاطرات طنزآمیز قاضی دادگستری، امین تویسرکانی، از پشت میز عدلیه روایت میشود. او به دلیل سالها نوشتن طنز، این خاطرات را با نگاهی طنزآلود به نگارش درآورده است. تویسرکانی معتقد است که فضای تلخ دادسرا نیاز به مرثیهسرایی ندارد و باید با قلم طنز به آن پرداخته شود. هدف او کاهش فاصله میان جامعه و قضات است، چرا که تصویری منفی از قضات در رسانهها وجود دارد. او به تصویر قاضی در تلویزیون اشاره میکند که معمولاً پیرمردی جدی و سختگیر نشان داده میشود، در حالی که واقعیت چیز دیگری است؛ بسیاری از قضات جوان و امروزی هستند و حتی قاضیهای خانم نیز در دادگستری فعالیت میکنند. تویسرکانی با زبانی خودمانی، واقعیتهای روزمره قضاوت را به تصویر میکشد و به نقد خود و دیگران میپردازد. او از خوشیها و سختیهای قضاوت و رفتار مردم با قضات میگوید. آثار دیگر او شامل طنزهایی چون «خونه نقلی» و «ضمانتنامه» است. با خواندن این کتاب، تصویر واقعیتری از قاضی در ذهن مخاطب شکل میگیرد.
امین تویسرکانی Reihenfolge der Bücher (Chronologisch)
