Nathalie Heinich Bücher

Sztuka jako wyzwanie dla socjologii to wywiad rzeka, którego Nathalie Heinich udzieliła Julienowi Ténédosowi. Dowiadujemy się z niego o przebiegu jej drogi naukowej – począwszy od studiów filozoficznych na uniwersytecie w Aix-en- Provence, przez doktorat z socjologii napisany pod kierunkiem Pierre’a Bourdieu, aż po samodzielne stanowisko w Centre National de la Recherche Scientifique, czyli Narodowym Centrum Badań Naukowych w Paryżu. Znana socjolożka sztuki wtajemnicza nas w metody swej pracy badawczej, opowiada o pierwszych badaniach ankietowych, o tym, jak wynajduje tematy kolejnych prac, przede wszystkim zaś omawia swoje najważniejsze publikacje. Zdradza ponadto kulisy ideowego rozstania z Bourdieu, mówi o roli współpracy z takimi uczonymi, jak Luc Boltanski czy Laurent Thévenot, a także o inspirującym spotkaniu z dziełem Norberta Eliasa.

"Muškarci to možda ne znaju, ali većina žena među sobom ne razgovara najradije o njima, nego o svojim majkama. Mnoštvo povjerljivih razgovora što se šapatom vode između djevojaka, između adolescentica, između odraslih žena, majki, pa čak i baka, vrti se oko riječi i djela njihovih majki. To je, naime, univerzalna ženska tema: naravno, sve žene ne postaju majke, i sve majke nemaju kćeri; ali sve žene imaju majku, a ponekad čak i više mama (koje, uostalom, mogu biti i muškarci, jer taj izraz označava jednu funkciju, a ne genealoško mjesto). Pitanje o odnosu majka-kći nužno se, dakle, postavlja svim ženama, u ovom ili onom trenutku njihova života, čak i tijekom cijeloga života; ono se također, htjeli to oni ili ne, postavlja i muškarcima, promatračima ili onima uključenima u taj odnos, katkada aktivno, katkada i protiv njihove volje, čak i ako - ne znajući ili potpuno svjesno - ne zauzimaju majčinsku poziciju u odnosu prema svojoj ženi ili svojoj kćeri. Polazeći od različitih disciplina - sociologije i psihoanalize - naš postupak ima za cilj jedan zajednički predmet: kćeri kao one koje imaju majku, a ne kao one koje su i same majke; majke kao one koje imaju kćer, a ne djecu - drugim riječima, odnose majka-kći. Na taj zajednički predmet primjenjujemo jedan način tumačenja: naše dvije discipline, naša osobna i profesionalna iskustva međusobno se obogaćuju, i nije nam se činilo opravdanim da ih razdvajamo."

Sociologische en psychoanalytische studie over de moeder-dochterrelatie aan de hand van fictie in literatuur, film, theater en televisie.