Parameter
- 74 Seiten
- 3 Lesestunden
Mehr zum Buch
W końcu naczyć się żyć to ostatni wywiad z Jacquesem Derridą, poruszający kwestie życia, śmierci i przeżycia. Derrida przedstawia siebie jako myśliciela przeżycia (survie), dystansując się od tradycji filozoficznej, która koncentruje się na nauce umierania. Opowiada o życiu jako nieustannym zmaganiu się ze śmiercią, utratą i żałobą, podkreślając, że dopóki przeżywa, nie poddaje się i nie przyjmuje Heideggerowskiego wyroku bycia-ku-śmierci jako autorytetu. Życie, określone przez survie, jest skończone, ale nie definiuje się przez swój kres; to pełnoprawne życie, mimo braku nieśmiertelności. Derrida sugeruje, że życia nie można się nauczyć, co znajduje odzwierciedlenie w subtelnej grze słownej tytułu: życie można ogarnąć tylko „w końcu”, gdy zabraknie ucznia. Tworzy nowy typ mądrości, nawigując między umierającą filozofią a chrześcijańską obietnicą życia wiecznego, kreśląc pochwałę życia skończonego, które pozostaje otwarte, niedokończone i niewyuczalne. Piotr Sadzik, tłumacz i autor posłowia, doskonale uchwycił elementy Derridiańskiej „uczonej niewiedzy”, odsłaniając nieznane w Polsce oblicze twórcy dekonstrukcji, który zmaga się z tekstem własnego życia.
Buchkauf
W końcu nauczyć się żyć / Eperons-Ostrogi, Jacques Derrida
- Sprache
- Erscheinungsdatum
- 2021
- product-detail.submit-box.info.binding
- (Paperback)
Hier könnte deine Bewertung stehen.
- Titel
- W końcu nauczyć się żyć / Eperons-Ostrogi
- Sprache
- Polnisch
- Autor*innen
- Jacques Derrida
- Verlag
- Eperons-Ostrogi
- Erscheinungsdatum
- 2021
- Einband
- Paperback
- Seitenzahl
- 74
- ISBN10
- 836610267X
- ISBN13
- 9788366102675
- Reihe
- Schlagwörter
- Sachbücher, Sozialwissenschaften, Philosophie, Frankreich, Wissenschaftliche Theorien
- Bewertung
- 3,5 von 5 Sternen
- Beschreibung
- W końcu naczyć się żyć to ostatni wywiad z Jacquesem Derridą, poruszający kwestie życia, śmierci i przeżycia. Derrida przedstawia siebie jako myśliciela przeżycia (survie), dystansując się od tradycji filozoficznej, która koncentruje się na nauce umierania. Opowiada o życiu jako nieustannym zmaganiu się ze śmiercią, utratą i żałobą, podkreślając, że dopóki przeżywa, nie poddaje się i nie przyjmuje Heideggerowskiego wyroku bycia-ku-śmierci jako autorytetu. Życie, określone przez survie, jest skończone, ale nie definiuje się przez swój kres; to pełnoprawne życie, mimo braku nieśmiertelności. Derrida sugeruje, że życia nie można się nauczyć, co znajduje odzwierciedlenie w subtelnej grze słownej tytułu: życie można ogarnąć tylko „w końcu”, gdy zabraknie ucznia. Tworzy nowy typ mądrości, nawigując między umierającą filozofią a chrześcijańską obietnicą życia wiecznego, kreśląc pochwałę życia skończonego, które pozostaje otwarte, niedokończone i niewyuczalne. Piotr Sadzik, tłumacz i autor posłowia, doskonale uchwycił elementy Derridiańskiej „uczonej niewiedzy”, odsłaniając nieznane w Polsce oblicze twórcy dekonstrukcji, który zmaga się z tekstem własnego życia.